24 uren cultuur

Op donderdagavond beginnen E. en ik aan onze 24 uren cultuur. Het is allereerst tijd voor de Dijkgraaf kerstmovie: voor de 18e keer gaan we met een heel gezelschap naar de bioscoop.
Wat ooit begon als een broeder-avond naar de film (Lord of the Rings deel 1 in 2001) is een gezellige avond voor neven en nichten, partners, en vrienden en vriendinnen geworden. Deze keer zijn we met zijn negenen en gaan we Bohemian Rhapsody bekijken.

Freddy Mercury on stage 

De filmkritieken zijn behoorlijk eensluidend: de professionele reviewers komen vaak op 3 van de 5 sterren, en het grote publiek vindt de film geweldig en scoort dus hoger. 
Ik heb er van genoten, vooral van de muziek. Bohemian Rhapsody is voor mij nog steeds een grootse herinnering uit mijn tienerjaren: uit het niets schoot er een waanzinnig lang nummer in enkele weken naar de eerste plaats van de hitparade. De muziek was stunning: rock, opera, koortjes en solozang, alles in één nummer. Wat gebeurde hier ?!
In de film komt er een andere Freddy Mercury naar voren dan de extravagante en libertijnse vrijbuiter waarvan ik ooit hoorde.  Was die man echt zo verlegen ? Op het eind wordt de film wat zoetsappig als Freddy Mercury overeind krabbelt uit de goot, terugkeert bij Queen, en zijn ouders bezoekt met Jim Hutton, zijn friend-for-life vanaf dat moment.  Maar niet getreurd: de film eindigt met een fantastische replay van het Queen optreden in Live Aid (1985). Rami Malek haalt hier alles uit de kast als hij de wereldberoemde podium performance van Freddy Mercury in het Live Aid concert  neerzet.
Na de film drinken we nog wat in Het Refter en daarna is het tijd voor een paar uur slaap.

Willem Bever wacht ons op in de hal van  de Fabeltjesland expositie

Vrijdagochtend vertrekken we om zeven uur richting Rotterdam. Onze volgende portie cultuur is de expositie Fabeltjesland. Na een goeie bak koffie op Rotterdam Centraal zoeken we de Wilhelminakade op. De gebroeders Bever wachten ons al op in de hal, en ook op andere plekken zijn de Fabeltjesland vriendjes manshoog aanwezig. Ik sta te kijken van het internationale succes van Fabeltjesland. In tientallen landen is het uitgezonden, en op de expositie kun je in allerlei talen het bekende Hallo meneer de Uil horen, heel grappig.
Er zijn oude interviews met de acteurs en de stemmenmakers, en er wordt veel verteld over de achtergrond van de Fabeltjesland typetjes. De tekstschrijver Leen Valkenier, die uiteindelijk 1640 afleveringen schreef, putte rijkelijk uit zijn jongemannen jaren die hij doorbracht in de Rotterdamse  Vreewijk. De insiders van toen herkenden de vrienden en vriendinnen uit hun jeugdjaren...
Gauw naar toe gaan mensen, het kan nog tot en met 13 januari.

De Markthallen

Het loopt naar de middag, tijd om de inwendige mens te versterken. E. heeft de Markthallen nog nooit gezien, dat is dus een mooie tussenstop. We dwalen wat rond en kijken onze ogen uit naar al die food kraampjes. Ik vind het een aardige plek om een snelle lunch te pakken, het worden hartige Turkse broodjes.

Het beroemde Marcussenorgel in de Laurenskerk in Rotterdam

We besluiten geen haast te maken en lopen nog even de Laurenskerk binnen. Wat een heerlijke rustige plek, na de drukte van de Markthallen. Ik ben nog nooit eerder in deze kerk geweest en sta te kijken van het immense hoofdorgel, gebouw door de Deense firma Marcussen. De pedaaltorens aan de linker- en rechterzijde zijn immens en herbergen de pijpen van de Prestant 32'.  Jammer dat er niet op gespeeld wordt.

Het wordt nu toch echt tijd voor ons laatste doel, door E. gekozen: de expositie Gaudí en de Amsterdamse School.  Deze is te vinden in het woningencomplex dat een eeuw geleden door de beroemde architect Michel de Klerk ontworpen werd. Vanwege zijn vorm staat het in de volksmond ook wel bekend als Het Schip. Ook nu nog bevatten de door hem gebouwde woningblokken sociale huurwoningen.

Het Schip: sociale woningbouw in Amsterdam

We nemen de Intercity Direct en zijn binnen het uur op Amsterdam Centraal. Na enig zoeken ontdekken we het busstation - beter op de borden letten hè, het staat allemaal aangegeven.
Het Schip bevindt zich in de Spaarndammer buurt. De expositie is klein maar wel interessant vanwege de parallellen tussen de bouwstijlen van Gaudí en Michel de Klerk. Voor zover ik het beoordelen kan: Michel de Klerk lijkt mij een soort Gaudí light qua fantasie van bouwstijl. En hoewel Gaudí maar kort: beide architecten hebben zich beziggehouden met sociale woningbouwprojecten met het doel enig wooncomfort te geven aan de in armoede levende arbeiders in Barcelona of Amsterdam.
We eindigen het bezoek met een rondleiding rond het woningblok Het Schip. De woning onder het torentje mogen we tot slot bezichtigen. Het is ingericht in de stijl van de jaren dertig en oogt naar onze maatstaven klein en benauwd.

We wandelen terug naar Amsterdam Centraal en pauzeren onderweg in een pizzeria om er een hapje te eten. Ik neem een Affligem Blond biertje bij mijn pizza, met een karakteristieke, licht fruitige smaak. Om zeven uur vertrekken we weer uit Amsterdam.

Museum Singer Laren

Deze middag zijn H. en ik naar Singer Laren geweest om twee nieuwe exposities te bekijken: De laatste impressionisten en En plein air. Ik had enige moeite het museum aan de buitenkant te herkennen. Het is in 2017 aanzienlijk uitgebreid: er is een nieuwe vleugel bijgekomen met een theaterzaal, en ook is de tuin opnieuw ingericht en als beeldentuin vrij toegankelijk gemaakt voor het grote publiek. Je komt er via de hoofdingang en het museumcafé.

Beide exposities zijn zeer bij me in de smaak gevallen. De laatste impressionisten waren schilders die een realistische en intieme weergave van de werkelijkheid nastreefden. Ze schilderden in impressionistische stijl, gericht op het vastleggen van de impressie, dus met duidelijk te onderscheiden verfstrepen of stippen. Hun doel was om ook de intieme wereld achter de directe waarneming tot uitdrukking te brengen. Ik heb dus heel veel portretschilderijen gezien. Ook hebben ze veel landschappen geschilderd in naturalistische stijl, met veel aandacht voor detail en een rijk gevoel voor kleurgebruik.
Ik kende deze stijlgroep niet, namen als Henri le Sidaner, Gaston la Touche, en Henri Martin waren me onbekend.
Wat me opviel was dat lichtval heel anders gebruikt wordt dan mij vertrouwd is uit de schilderijen van Rembrandt, de koning van de licht- en schaduwwerking. Eigenlijk zie ik meestal een "egale  verlichting" van de voorstelling, en is niet te zien waar het licht vandaan komt.
Een tweede verrassing was dat deze schilderijen werden gemaakt in dezelfde periode als het Kubisme van Picasso, Gris, en Braque. Schilderstijlen volgen elkaar niet netjes op, maar bestaan tegelijkertijd. De ene stijl verdwijnt, de ander wint terrein.

En plein air - 100 jaar buiten schilderen is een expositie van tientallen landschapsschilderijen. Er zijn een flink aantal werken van Nederlandse meesters te zien: Jozef Israëls, Anton Mauve. De meeste zijn in een realistische stijl geschilderd. In de laatste zaal hangen een klein aantal landschappen met een meer expressionistische stijl.

Beide exposities bieden veel kijkplezier, met een realistische schilderstijl en rijk kleurgebruik. De schilderijen zijn toegankelijk voor interpretatie. Kortom: het is heel ontspannend om door deze beide exposities te wandelen en de schilderijen op je te laten inwerken

Als laatste ben ik door de beeldentuin gewandeld. Deze is vorig jaar opnieuw ontworpen door de  tuinarchitect Piet Oudolf. De tuin is compact, maar biedt toch een verrassende variatie van stijlen: strak-geometrische paden met bloemvakken gevuld met grassen en bloemen, en een gazon met slingerpaden. De kas die ooit in de tuin gestaan heeft is opnieuw gebouwd en biedt ruimte voor ontvangsten en recepties. En natuurlijk overal beelden, in verschillende stijlen. Een mooi glas kunstwerk is hieronder te zien.

De B5 relatietest

Laat ik iets stoers met jullie delen: de B5 relatietest. Een zelf bedacht hulpmiddel om op een andere manier naar je relatie te kijken. Makkelijk in het gebruik, geen moeilijk jargon, en beter inzicht in je liefdesleven.
Als je liefde nog pril is en je niet weet of je lief de ware is: de B5 test helpt je om een goede keus te maken. Want we gaan natuurlijk niet met elkaar in zee met een houding van  "we zien wel hoe ver we komen... ", dat is slappe hap. We gaan voor echte trouw aan elkaar, en dus proberen we een goed besluit te nemen.

Ben je getrouwd, dan kan de B5 test je helpen om te ontdekken waarom bepaalde dingen niet lekker lopen. Daar kun je samen dan mee aan het werk. Want een ja-woord is een ja-woord en geen tijdelijke belofte met beperkte houdbaarheid.
Hoe werkt het:

• Je hebt deze poster nodig. Die ga je volschrijven. Je kunt ook zelf een A3 of A4 vel in zes vakken verdelen.
• Je hebt ook ronde rode en groene stickers nodig, in een grote en een kleine maat. Je kunt ze bij de meeste boekhandels wel vinden, bijvoorbeeld hier

Op de poster vind je zes vakken. Vijf vakken hebben al een thema, de Big Five ! Het laatste vak mag je zelf vullen met een thema dat voor jou van belang is:

1. Werk
2. Geld
3. God
4. Sex
5. Kinderen
6. eigen keuze, b.v. hobbies, taakverdeling, familie, alles mag.

In elk vak ga je opschrijven wat er goed gaat, en wat er fout gaat. Je mag over je eigen goede en slechte eigenschappen, gewoonten, en gedrag schrijven, maar ook over die van je partner. Tip: het is beter om je te concentreren op jezelf. Dan houd je het dicht bij jezelf en het praat gemakkelijker als je er met je tweeën naar kijkt.

Maar eerst ga je alles nog stickeren: de positieve dingen met een groene sticker, en de negatieve met een rode sticker. Belangrijke zaken geef je grote stickers, de minder belangrijke een kleine.sticker.
Er ontstaat nu een kleurige plaat waar je (voorlopige !) conclusies aan kunt verbinden:

• Veel groen: dat lijkt goed te zitten.
• Veel rood: toch nog eens goed nadenken, of hier aan gaan werken in je relatie
• Volle vakken: dat zijn belangrijke zaken voor jou.
• Lege vakken: dit hoeft niet te betekenen dat dit onbelangrijke zaken voor je zijn. Misschien marcheren de zaken hier gewoon goed.

Je kunt met je poster van alles doen. Je kunt 'm voor jezelf houden en er je voordeel mee doen. Je kunt de poster ook gaan bespreken met je partner. Of nog beter: jullie vullen allebei een poster in en praten er over.

Tot slot een aantal voorbeeld vragen die je helpen om een begin te maken:

1. Werk

• Wat verwacht ik van mijn baan ?
• Hoeveel carrière wil ik maken ?
• Hoe wil ik werk en privé combineren ? 
• Wat betekent dat voor ons tweeën samen ?

2. Geld

• Hoe belangrijk is geld voor mij ?
• Hoeveel geld hebben we nodig, en is dat er dan ?
• Over welke uitgaven beslissen we samen ?
• Hoe erg is het wanneer één van beiden veel minder verdient dan de ander ?
• Hoe gaan we om met "eigen geld" of met erfenissen ?

3. God

• Wat betekent geloven voor mij ?
• Hoe belangrijk zijn religieuze gewoonten voor mij: de samenkomst bezoeken, de rituelen thuis ?
• Hoe belangrijk is het voor mij om dit samen met mijn partner te beleven ?
• Hoeveel eigen ruimte heb ik nodig voor mijn geloof ?
• Hoeveel ruimte wil ik geven aan het (on)geloof van mijn partner ?

4. Sex

• Welke rol speelt sex in onze relatie ?
• Past dat bij mijn behoefte ?
• Hoe goed werkt de sex in onze relatie ?
• Hoe gelukkig is mijn partner met onze sex ?

5. Kinderen

• Wil ik kinderen, en zo ja hoeveel ?
• Welke normen en waarden wil ik ze meegeven ?
• Hoe moet de opvoeding er uit zien ?
• Wie doet wat voor de kinderen ?
• Hoe verdelen we de huishoudelijke taken ?

WO-1 in West-Vlaanderen

Dat is toch bijzonder: een hittegolf halverwege september, juist als ik een korte vakantie heb gepland. Het maakt mijn verblijf zonder meer aangenaam.
Ik heb een B&B geregeld in Kortemark, een dorp waar ik nog nooit van gehoord heb, 25 km. ten zuiden van Brugge. Het is een schot in de roos: Ik kom bij een gastvrij Vlaams echtpaar met een immens huis en krijg de mooiste B&B-kamer, een ruim vertrek compleet met een prachtige loggia met uitzicht over de velden. En 's ochtends is er steeds een bourgondisch omtbijt....

Aangenaam ontbijten

Ik ben van plan om WO-1 plekken op te zoeken: musea, slagveld lokaties, dat soort dingen, en ben ook benieuwd welke rol deze verschrikkelijke gebeurtenissen nu nog spelen. Een paar dagen blijkt genoeg om me een eerste indruk te vormen.

Op maandag pak ik de fiets die mijn gastvrouw me aanbiedt, en gebruik het fietsknooppunten netwerk om naar Diksmuide te fietsen. Wie mocht denken dat Nederland fietsland bij uitstek is: de Vlamingen hebben het fietsknooppunten netwerk bedacht !

Het is een aangenaam landschap: vlak, met hier en daar "vals plat". De hoogste plek die ik bereik is 37m en van daaruit heb ik een mooi uitzicht.

Er wordt flink geboerd hier: tuinbouw op de koude grond. Ik zie grote akkers met prei, spruitjes, kool, wortels, of bleekselderij.

En de boeren zijn òf druk met beregenen, òf druk met oogsten. In het eerste geval rijden ze met pompen, slangenhaspelkarren, of watertanks heen en weer. In het tweede geval zitten er achter de trekkers allerlei vernuftige oogstmachines, variërend van volledig automatische tot constructies met balkonnetjes waar personeel opstaat dat de kolen of de bleekselderij van een aanvoerbandje haalt en in grote palletkisten stopt. Ach, wat mooi allemaal.

Prei oogsten in de buurt van Kortemark

Diksmuide blijk een klein stadje te zijn met een prachtig oud centrum. Er staan fraaie woningen met trapgevels en het stadhuis mag er ook zijn. Het doet me een beetje aan Elburg denken. Het ligt aan de rivier de IJzer en heeft daardoor via Nieuwpoort een verbinding met de Noordzee.

Voordat ik het stadje verken ga ik eerst lunchen. Voor een schappelijk bedrag heb ik een smakelijk dagmenu, een glas bier, en een kop koffie. Dat helpt !

Marktplein in Diksmuide

Het belangrijkste WO-1 aandenken van Diskmuide is de IJzertoren, een immens monument voor de Vlaamse gevallenen in de Eerste Wereldoorlog, maar ook een symbool van het Vlaamse ideaal van onafhankelijkheid.
De afkortingen VVK en AVK, te zien op de ruïne van een eerdere toren en op de huidige toren, betekenen respectievelijk Alles voor Vlaanderen en Vlaanderen voor Kristus. Dat is een volkssentiment dat ik nooit heb gekend.....
In de toren, met 21 verdiepingen, is een museum gevestigd. Ik besluit dat het te mooi weer is om naar binnen te gaan. Deze plek bewaar ik voor een volgend bezoek !

Herinneringsmonument de IJzertoren bij Diksmuide

Ik fiets verder naar de Dodengang, een replica van een loopgravenstelsel langs de IJzer waar het Belgische leger wist stand te houden tot aan het eind van de oorlog. Er is hier fel gevochten en er zijn vele Belgische en Duitse soldaten gesneuveld op deze paar duizend vierkante meters.
Het lukt me niet goed om me te verplaatsen in de situatie van toen. De zandzakjes in de wal van de loopgraven zijn van beton, alles is schoon en en het gazon is strak gemaaid. De foto's brengen de hel van toen nog het meest dichtbij.
Ik wandel er een kwartiertje door en vervolg dan mijn fietstocht.

de Dodengang loopgraaf bij Diksmuide

Op dinsdag is Ieper aan de beurt. Ik neem de auto: het is 25 km verder op en wel te fietsen, maar de hitte weerhoudt me. Dankzij een goede voorbereiding weet ik waar ik de auto wil parkeren en de navigatie op de smartphone brengt me soepel naar de goede plek, op 5 minuten loopafstand van het centrum.
Ieper is met Verdun één van de iconen van de allesvernietigende slagvelden van WO-1. Tienduizenden soldaten lieten het leven voor enkele kilometers terreinwinst. Bij Ieper zetten de Duitsers voor het eerst gifgas in, weldra gevolgd door de Britten.
Het stadje was aan drie kanten omsingeld door de Duitsers, maar werd hardnekkig verdedigd door de Britten. Er werden vier grote veldslagen uitgevochten, in 1914, 1915, 1917, en 1918.

Ik  wandel door het centrum. Het is er druk, en er lopen veel toeristen rond. ik hoor regelmatig Engels praten. Er zijn veel gebouwen in oude stijl, die toch ook weer nieuw ogen. Het is te zien dat dit een herbouwde stad is.Ik kijk even in de kathedrale St.Maartenskerk. Er zijn wel tien schoonmakers bezig met dweilen, stof afnemen, en stoelen in het gelid zetten, dat geeft een huiselijke sfeer.
Ik heb mijn doel, het In Flanders Fields museum snel gevonden. Het is gevestigd in de Lakenhalle aan de Grote Markt. Ik koop een combikaartje voor het museum en de belfort (stadsklokkentoren).

De Grote Markt van Ieper met de Menenpoort er achter

Het museum bevindt zich op de eerste verdieping. Het is er ruim, donker, en er klinkt er een zacht en klagend muziekfragment. Dat laatste blijft zo, en ik vind het heel passend. Die onrustig makende muziek brengt je in een bepaalde stijl van kijken en waarnemen.
De vitrines zijn ruim, er zijn veel multimedia schermen met aanvullende informatie en die activeer je met een polsbandje dat je meekrijgt. Handig. Je krijgt er ook toegang mee tot de toren. Natuurlijk beklim ik die en vanaf de omloop op zo'n 70m hoogte heb ik een prachtig uitzicht op Ieper en omgeving. Het ziet er allemaal mooi uit: de herbouwde stad, de omgeving met bomenpartijen en akkers en velden. Het is niet voor te stellen dat hier geen steen meer op de ander stond, en dat er geen boom meer was te zien.
Vanaf de belfort is ook de Menenpoort te zien. Op de wanden van de poort staan de namen van de 55.000 vermiste Britse soldagen vermeld die hier gevochten hebben. Elke avond wordt hier om acht uur een korte herdenking gehouden ter ere van de gevallenen, aan het eind wordt de Last Post geblazen. Elke avond, sinds 1928, al bijna 90 jaar, Dat vind ik een waardig herdenken, en graag wil ik het nog eens keer meemaken.

De Menenpoort, in de vorm van een Romeinse triomfboog

De donderdag besteed ik aan een bezoek aan het Käthe Kollwitz museum in Koekelare. Deze Duitse grafisch kunstenares en beeldhouwster was me geheel onbekend. Dat is nu gelukkig niet meer zo: ik vind haar werk heel bijzonder, misschien wel het meest indrukwekkende van wat ik deze week gezien heb.
Op de Duitse oorlogsbegraafplaats in Vladslo, nabij Koekelare, staat haar beeldengroep Treurend Ouderpaar. Het heeft 18 jaar geduurd voordat ze haar verdriet om het verlies van haar nabij Koekelare gesneuvelde zoon Peter wist vorm te geven in deze beeldengroep.
Ik heb er een tijdje bij staan kijken: de man kijkt in de verte, lijkt zich schrap te zetten in zijn verdriet. De vrouw kijkt naar de aarde, heeft een hand op haar hart, het is alsof ze er niet is. Een heel bijzonder kunstwerk, waar je echt even de tijd voor moet nemen om er contact mee te krijgen.
In het (kleine) museum in Koekelare bevinden zich een aantal van haar grafische kunstwerken, en er zijn grote panelen met biografische gegevens. Een sociaal bewogen kunstenares, verguisd door de oude aristocratie, maar ook door de Nazi's aan de kant gezet omdat haar kunst "entartet" was.

Treurend Ouderpaar van Käthe Kollwitz

Ik heb in een midweek een goede indruk gekregen van de streek rond Ieper en Diksmuide, en wat er allemaal te zien is aan herinneringen en overblijfselen. Sommige plekken vallen tegen, maar op andere plaatsen vond ik het gemakkelijker om me te verbinden met de gebeurtenissen van toen.
Wellicht ga ik er nog een keer naar toe: Ik heb Passendaal nog niet bezocht, waar de grote veldslag van 1917 uitgevochten werd. Ik wil graag de herdenking met de Last Post in Ieper een keertje bijwonen, en heb ook het museum in de IJzertoren nog op mijn program staan.

Wandeltraining

E. en ik zijn aan het wandelen. Onze ambitie is tomeloos: de Apeldoornse Wandelvierdaagse, van 9 - 12 juli, en we gaan voor de 50 km. De komende maanden gaan we ontdekken of we dat gaan halen. Het is met name de opeenvolging van vier zware etappes zonder hersteltijd die zo'n wandelvierdaagse tot een pittige uitdaging maakt.
Ik heb nog geen enkel idee wat haalbaar is. Na de eerste trainingsronde van 30 km had ik toch echt het gevoel dat de grens wel bereikt was: zoiets vier dagen achter elkaar.....

een trainingsronde van ruim 33 km, goed voor 6 uren.

Omdat E. en ik wandel-dummies zijn proberen we van alles uit:

Het trainingsschema
Dat hebben we van de site van de Apeldoornse Wandelvierdaagse gehaald. 
Voor 4 dagen 50 kilometer:

• 1e week februari, 10 km.
• 3e week februari, 15 km.
• 1e week maart, 20 km.
• 3e week maart, 25 km.
• 1e week april, 40 km.
• 3e week april, 50 km.
• 4e week april, 40 km.
• 1e week mei, 50 km.
• 3e week mei, 2 dagen 40 km.
• 1e week juni, 60 km.
• 3e week juni, 2 dagen 50 km.
• 1e week juli, 35 km.

We hebben deze week een ronde van 33 km gelopen en liggen dus mooi op schema. Maar in april gaat de afstand wel snel omhoog naar 50 km....
Schoenen
We hebben allebei goede wandelschoenen. Ik heb vorig jaar hoge Lowa's gekocht bij Bever Outdoor & Travel in Arnhem. Goede schoenen, en goede begeleiding bij het maken van de keus. Ook heb ik daar speciale wandelsokken gekocht, met een L op de linker en een R op de rechtersok. Duur, maar ze zitten fantastisch.
Eten en drinken
Dit moeten we allemaal nog een beetje ontdekken. Bananen bevallen ons goed, en verder nemen we gewoon boterhammen mee. Wat je daar het beste op kunt doen i.v.m. zoutaanvulling e.d. gaan we uitproberen.
We nemen momenteel alleen water mee. Fruitsapjes geeft geplak en geklieder, warme koffie en thee is ons te ingewikkeld en te zwaar i.v.m. de thermosfles.
Pauzes
Elk uur pauzeren we 5 minuten. We doen een paar zwaai - en rekoefeningen met de benen en eten wat. Het voelt wat raar, zeker bij de eerste pauze als je nog helemaal fit bent, om na een uur te pauzeren, maar het lijkt toch wel te werken.
Conditie
je kunt van alles willen, maar tussen droom en daad staan o.a. praktische bezwaren, in dit geval de mogelijkheden van je eigen lichaam.
In mijn geval, al ontdekt tijdens de eerdere trainingsrondes:

• een zwakke knieband rechts (voor de liefhebbers van detail: de binnenband)
• kramp in de rechterkuit
• een protesterende rechter Achillespees

Kortom: het rechterbeen is de zwakke plek, en met name de Achillespees lijkt de beperkende factor te gaan worden.
Gadgets
Ik heb de GPS-tracker op mijn smartphone aangezet om eens te kijken wat die aankan. Het vastleggen van de route is geen enkel probleem, maar helaas zuigt de app de smartphone snel leeg. De eerste keer was dat na 3 uur het geval. Bij de volgende keer had ik de smartphone op flight mode gezet om zoveel mogelijk energie te sparen. Toen haalde de smartphone 4 uren. Dat lijkt dus niks te gaan worden. Voor de echte liefhebbers zijn er inmiddels al draagbare oplossingen voor onderweg, zoals de Nomad 7 solar panel. Nice....

Maakt internet dom ?

Dat is de vraag die Nicholas Carr aan de orde stelt. Ik vind het geruststellend om te merken dat andere mensen met dezelfde vragen tobben. Eén zo'n prangende vraag is  het effect van internetten op je gezondheid. Het gaat dan over allerlei vormen van internetten: de sociale media, e-mailen, surfen, gamen, en daar kun je vervolgens van alles van krijgen: vereenzaming, een slecht concentratievermogen, gok- of pornoverslaving, te weinig beweging, en RSI.
Enkele weken geleden las ik iets over Nicholas Carr en zijn boek The Shallows. Dat trok mijn aandacht. Zijn stelling is dat het internetten onze hersenen anders laat functioneren waardoor deep thinking wordt vervangen door, u raadt het al, shallow thinking.

Ik merk al langere tijd dat geconcentreerd lezen me meer moeite kost. Voor het grondig bestuderen van een hoofdstuk of een artikel moet ik me bewust in de goede stand zetten. Wat vanzelf gaat is het diagonaal lezen of snellezen en klikkend langs allerlei links naar interessante brokjes informatie springen. Gaat dat goed komen ?

Ik ben eens stevig in de materie gedoken en heb de afgelopen dagen rustig en gedegen (jawel) de discussie over het boek van Carr gevolgd. Hij schrijft zelf het volgende:  I was inspired to write the book after I realised that I was losing my own capacity for concentration and contemplation. Even when I was away from my computer, my mind seemed hungry for constant stimulation, for quick hits of information. I felt perpetually distracted.
Carr voert in The Shallows bewijsmateriaal aan uit de neurowetenschappen en de psychologie om aan te tonen dat we door het internetten op een andere manier onze hersenen gaan gebruiken. De winst: we leren snel informatie te verwerken. De rekening die we betalen: ons vermogen om geconcentreerd en creatief te denken wordt ernstig aangetast. Overigens: voor- en tegenstanders van Carr zijn het er over eens dat hij een evenwichtig beeld geeft van de sociale en mentale effecten van internet

Een typerende reactie is deze boekbespreking van Jonah Leher in de NY Times. Met andere wetenschappelijke resultaten wordt aangetoond dat onze hersenen op vele manieren baat hebben bij gamen en internetten: we gaan sneller denken en kunnen beter beslissen.
Het zal waar zijn, maar zo blijven we wel hangen in de sfeer van de onbesliste wedstrijd.

Ik vind de hoofdstelling te instrumenteel en daarom te beperkt. Het internet zou iets doen met onze hersenen, en dat heeft dan vervelende sociale en mentale gevolgen.
Gartner blogger Mark McDonald reageert  nuchter op de constateringen en de bezwaren: We kennen een lange geschiedenis van negatieve reacties op nieuwe technologieën. Dat begon al bij Socrates en het herhaalde zich bij de uitvinding van de boekdrukkunst, de telegrafie, radio en tv, en dan nu internet. Maar de wijze waarop wij zelf omspringen met de nieuwe technieken is evenzeer bepalend voor de effecten er van. Geconcentreerd lezen is toch ook een kwestie van zelfdiscipline, en deep thinking kun je bevorderen door je tijd als shallower binnen de perken te houden.
Carr heeft een nuttige discussie aangezwengeld: Ik ga weer eens kritisch kijken naar bepaalde sociale gevolgen van internet en probeer mijn leesstijl evenwichtiger te verdelen tussen shallow en deep, en dat is mooi winst.

Kenyaanse BBQ

Dankzij de heerlijke zomer die augustus nog voor ons in petto had, hebben we heerlijk kunnen barbecuen. Ik was helemaal vergeten dat we daarvoor een ideaal klein brandertje in een hoek van de werkplaats hebben staan: Een jiko, meegenomen uit Kenya in 1987. Al jaren niet meer gebruikt, verstoft, verroest, oud ijzer zou je zeggen.

mijn Kenyaanse jiko

Maar iets met een hoge emo-waarde gaat natuurlijk niet maar zo bij het schroot. Dus heb ik de schuurschijf op de boormachine gezet en ben maar eens aan het schoonmaken gegaan. En het resultaat is heel bevredigend. De jiko oogt weer zoals elke jiko er uit behoort te zien: een simpel brandertje, tikkeltje oud en zwart door het vele gebruik.
Bovenin de jiko wordt houtskool verbrandt. De onderste helft van de jiko functioneert als opvangbak voor de as. Er is door de Kenyaanse overheid veel onderzoek gedaan om de jiko te optimaliseren. Optimale verbranding van de houtskool is van belang, het is duidelijk dat het koken op houtskool op zo'n grote schaal een ernstige aanslag is op de bossen. De keramische pot waarin de houtskool verbrandt, functioneert als een steenoven: door de warmtecapaciteit van de kleilaag is minder houtskool nodig. Ook geeft diezelfde kleilaag een tikkeltje warmte-isolatie waardoor het gevaar voor brandwonden bij kleine kinderen vermindert.

De jiko is op het Kenyaanse platteland veruit het belangrijkste kookgereedschap: 80 % van de bevolking maakt er de maaltijden op klaar. Het Kenyaanse menu is niet ingewikkeld en ook niet afwisselend, maar wel gezond.
De basis wordt gevormd door ugali, dikke maispap, net heel stijve griesmeel. Je eet het met de handen. Daarnaast krijg je er groente bij, kool of sukumawiki, een boerenkoolachtige bladgroente. Als er geld voor is kun je er nog eens wat vlees bij doen, maar meestal is dat niet het geval.
Ik heb dit een paar jaar lang dagelijks gegeten, en voelde me er steeds prima bij. Enjoy de YT hieronder, met een heldere kookcursus ugali in 6,5 minuut. Zo heb ik een paar jaar gekookt en gegeten met mijn Kenyaanse mededocenten, en met smaak.


Hieronder zie je dan onze kipspekkies sudderen op de jiko. Het bleek dat we ook nog een alternatief hadden voor houtskool, namelijk geperste kokosschalen, hier in de vorm van een mini-molensteen. Brandt goed en geeft een hele tijd warmte, zoals vermeld op het etiket.

Vrolijke Bach

Waarom is het toch zo heerlijk om Bach te spelen ? De vrolijkheid spat er soms vanaf. Vorig jaar heb ik de Gigue in G (band 9) ingestudeerd. Dat kost me maar zo enkele maanden, want mijn tempo ligt niet hoog meer. Bovendien krijgt de piano meestal voorrang. Maar goed: dit stuk in te studeren was een al lang bestaande wens van me.

Het is voor mij exemplarisch voor de vrolijke en de geniale Bach. Hoe krijg je zoveel levenslust binnen zulke strenge regels voor de vorm ? Een Gigue is een snelle barokdans in een ternaire maat, hier 12/8. Het begint in de linkerhand, dan volgt de rechterhand, en uiteindelijk komt de pedaalpartij erbij die met de voeten gespeeld wordt. Alle melodische lijnen dansen dan door elkaar heen, en je moet haast oppassen dat je voeten niet in de knoop raken !

Er volgen verbindende passages met mooie echo-effecten op de manualen, en opnieuw wordt het thema uitbundig in alle liggingen gespeeld. Dat lijkt zo maar door te kunnen gaan, en dan is er toch onverwacht het slotakkoord.
In de bijgevoegde YouTube is dat mooi te horen en te zien. Het is in de Our Lady of the Angels in Los Angeles opgenomen, een voor mij onbekende kerk. Zowel het handen- als het voetenwerk is mooi te volgen, en de muziek is natuurlijk absolutely fabulous.

New Wine zomerconferentie

Die hebben we weer gehad: een week lang kamperen in het hartje van de zomer op het Walibi evenementen-terrein met 3400 andere christenen. Hoe halen we het in ons hoofd ! Waarom niet gewoon naar de Spaanse kust, of een trektocht in Noorwegen?
ik zie de NW-zomerconferentie als een combinatie van een summerschool en een festival. Je gaat naar een summerschool om een passie te delen: om samen met anderen iets artistieks te doen, een sport te leren, te gamen, you name it, en van en met elkaar  te leren. Op een festival is het de muziek die samenbindt.

Wij zijn de afgelopen week bij elkaar geweest om als christenen te groeien. Bij New Wine zijn er twee belangrijke groeigebieden: de lofprijzing van God, door het zingen, en het elkaar helpen en geholpen worden door het ministry-gebed.
Elke ochtend en avond is er een samenkomst die begint met een halfuur worship op de diverse podiums: vier voor de kinderen, twee voor jongeren, en één voor de volwassenen. Wat heb ik van dat zingen en spelen genoten !
Na de worship volgt de toespraak, zeg maar: de preek. Bij de volwassenen werden die gegeven door Gary Best, teamleider van de Vineyard Churches in Canada. I like that man. Goede bijbelse training gecombineerd met humoristische anecdotes en understatements, dat kan ik wel op prijs stellen.
Twee dingen neem ik mee:

• zijn oproep to step into the story of Jesus heeft mijn hart wel geraakt. De belangrijke keuzen in je leven moet je soms weer opnieuw "bekrachtigen". Dat werd nog eens extra benadrukt door de toespraak van Otto de Bruine op dinsdagavond. Ik kan me voorstellen dat sommige aanwezigen zijn verhaal niet konden volgen, maar voor mij was het precies pas, maatwerk zogezegd. Toen de wat ongebruikelijke oproep kwam om naar voren te komen, te knielen, en je opnieuw toe te wijden aan de levende Heer ben ik samen met vele anderen naar het podium gegaan om gebed en zegen te ontvangen.
• Gary Best moedigde ons aan om heel concreet te zijn in het volgen van Jezus, en om daarbij gewoon maar aan de slag te gaan met to do what Jesus did. Als volwassenen zijn we dat verleerd. Kinderen zijn daarin veel initiatiefrijker, die schamen zich niet voor een foutje.

Na de toespraak is er ministry-gebed, in een meer informele setting. Diegenen die andere dingen willen gaan doen kunnen weggaan. Een speciaal ministry-team is beschikbaar bij het hoofdpodium om met je te bidden, als je dat wilt. Dat gebeurt steeds samen met een duo van het ministry-team. Er gebeuren daar prachtige dingen. De mensen worden er door getroost, en soms zijn er genezingen. In de laatste samenkomst aan het eind van de week op vrijdagochtend mogen een aantal mensen hun verhaal vertellen. Ontroerende voorbeelden van herstel, genezing, en het vinden van innerlijke rust.

Ook dit jaar had ik weer een vrijwilligerstaak. Evenals vorig jaar was dat de teamleiding van het beamteam, dat verantwoordelijk is voor alle projectietaken bij de verschillende podiums. Met zijn dertienen hebben we de klus geklaard. Aan het begin spannend: we waren met vier ervaren mensen en negen onervaren. Na de eerste dag viel de spanning al weg: Dit kunnen wij ook ! was de reactie. Ik heb genoten van de groei van het team: de toenemende handigheid in het bedienen van de apparatuur en de software, maar vooral in het voor elkaar opkomen. Bij meerdere gelegenheden moest er ter plekke worden gebeamd op extra lokaties. Ik stuurde dan een groeps-sms'je rond. Steeds waren er wel een paar teamleden die binnen enkele minuten reageerden en de klus gingen klaren. Top !

Theater: De nieuwe man

Afgelopen woensdag naar het muziektheater "De nieuwe man" geweest. Even buiten Appingedam, bij een oude steenfabriek, met een schitterend uitzicht over het wijdse Groninger land, de plek van mijn schoonfamilie.

Locatie De Nieuwe Man foto: Jos Hendrix

Via een smal weggetje arriveren we tegen achten bij de voormalige steenfabriek, nu een caravanstalling. De grote schuur is volledig beschikbaar als ontvangstruimte, en er zijn statafels en natuurlijk barretjes waar nu koffie beschikbaar is met Grunneger kouke. Aan het gebinte zijn ingenieuze draaimolens opgehangen met een beamer aan het ene eind, en projectieschermpjes aan het andere eind. Er worden historische filmfragmenten op getoond van de scheepsbouw in de provincie Groningen.
Na een poosje mogen we naar de tribune en tegen halfnegen begint het toneelspel. Het decor is opnieuw heel creatief in elkaar gezet. Er zijn twee verrijdbare mini-podiums gemaakt in de vorm van platte wagentjes op een twee spoorbaantjes. De wagentjes kunnen naar het publiek toe bewegen, en er weer vandaan. Ook kun je "dwars oversteken" van het ene wagentje naar het andere wagentje via een soort perron tussen de beide spoorbanen in. Echt een vondst: het maakt het smalle en diepe decor langs de vaart heel levendig, dialogen zijn beurtelings vlak bij de eerste rij, en dan weer achteraan. Punt gescoord !

Het muziektheater is een bewerking van het gelijknamige boek van Thomas Rosenboom. De cast bestaat uit professionele acteurs en uit vrijwilligers uit de regio. En dat geeft het muziektheater natuurlijk die heerlijke lokale charme.
Het verhaal berust op een historische kern. In het nabijgelegen Wirdum probeert Berend Bepol, eigenaar van een scheepswerf aan het Damsterdiep, zijn bedrijf door woelige tijden heen te loodsen. Het is niet meer zoals vroeger: arbeiders gaan hun rechten opeisen, orders komen niet meer vanzelf binnen, en zijn werf lijkt te klein voor de steeds groter wordende schepen.
En daarnaast is er natuurlijk zijn dochter Ilse, nog steeds ongetrouwd. Bepol besluit met één handige zet beide problemen aan te pakken: zijn meesterknecht Niesten moet zijn schoonzoon en zijn opvolger op de werf worden. Maar Niesten is geen man om zich voetstoots te schikken in de plannen van zijn broodheer....
Dit is het verhaal dat in grote lijnen ongewijzigd wordt overgenomen. En ik heb er met veel plezier naar gekeken en geluisterd.
De botsende karakter van Niesten en Bepol vind ik heel overtuigend gespeeld. Bepol praat en praat, en Niesten volstaat met een blik en een enkel woord. Hun communicatie zit vol conflicten: Bepol wil iets zonder zich af te vragen of Niesten dat ook wil, en Niesten is er de man niet naar om zich te schikken, heeft een eigen program: er moet een zeesleper worden gebouwd. De tomeloze ambities van Niesten wekken Bepols jaloezie en achterdocht.
Daarnaast zijn ook de huwelijksperikelen mooi gespeeld. Ilse heeft haar tijd nodig om Niesten te willen. Maar als het huwelijk er dan eindelijk is, blijkt hij daar geen tijd voor te hebben. Ilse probeert hem op allerlei manieren te verleiden, maar hij is hard als beton en kent maar één passie: Achter de diek, doar ligt een andr'e wereld, achter de diek begint 't oaventuur.

Druiven

Al fietsend langs de Moezel heb ik met grote interesse de wijngaarden bekeken. Je moet er wel wat voor over hebben om hier wijnboer te zijn ! Op de eerste dag zijn we begonnen in Koblenz. Al na tien kilometer zijn de hellingen langs de Moezel steil, en vol geplant met wijnstokken. Hoog tegen de helling is er altijd wel ergens een stuk vlakke verticale wand voorzien van de naam van het Weingut, een soort stenen spandoek, met zwarte letters op een witgekalkte achtergrond.

Overal staan er trekkers en busjes langs het fietspad en als je even zoekt zie je de wijnboeren tussen de druivenstokken bezig met snoeien en opbinden. Het is zeer arbeidsintensief en waarschijnlijk ook heel vermoeiend, vanwege het werken op de steile hellingen.
Op verschillende plaatsen lopen mini-spoorbaantjes de hellingen op. Het meest verbluffende systeem is een monorail. Aan de onderkant van de rail zit een kartelrand. Het locomotiefje bestaat uit een motor die een tandwiel aandrijft dat onder tegen de kartelrand aanloopt. Achter het locomotiefje kan iemand in een stoel gaan zitten, en daarachter kan dan nog een karretje aangekoppeld worden. En hup, daar ga je dan, langs die steile helling omhoog, het lijkt me nogal enerverend.

Het monorailsysteem

Er zijn in de meeste dorpen mogelijkheden om wijn te kopen. Vaak kun je ze eerst proeven. Witte Riesling wijnen kom je het meest tegen, de goedkoopste voor minder dan 5 euro per fles, in de varianten trocken, halbtrocken, en süss.

Omdat ik thuis in de kas een paar druivenplanten wil laten groeien, heb ik er twee gekocht in Cochem, één van de meest bekende toeristendorpen langs de Moezel.
Omdat ik geen verstand heb van de verzorging van druivenplanten was ik blij met het foldertje dat de verkoopster in Cochem meegaf. Ter plekke gaf ze al enkele tips:

• nog een paar weken laten groeien in de pot
• dan diep planten, de wortels met de stam moeten ingegraven worden tot aan de jonge loten
• voldoende water geven 

Komkommer, tomaat, en druif

In de afgelopen week heb ik goed gekeken naar het snoeien: de wijnstok is
ongeveer een meter hoog, en elk jaar groeien daar dan de nieuwe ranken uit die langs draden worden geleid.
Natuurlijk zijn er uitstekende Nederlandstalige handleidingen te vinden:

• deze beschrijft ook weer uitgebreid de aanpak in de eerste drie jaren
• deze is in de vorm van een stappenplan.

En tot slot: er zijn voldoende YouTube filmpjes waarin precies wordt voorgedaan hoe je moet snoeien, deze vind ik wel duidelijk.

Weekend Giethoorn

Daar staan we dan op rij, van de jongste naar de oudste, de drie broers en twee zussen Dijkgraaf. Op een praam ergens in de Weerribben, op een grijze maar gelukkig wel droge zaterdagmiddag. We zijn gaan fietsen met tandems, want we zijn sinds lange tijd weer een weekend bij elkaar. En dan verzin je dit soort dingen.

De Dijkgraaf broers en zussen

Best wel boeiend, een paar dagen met elkaar optrekken. Broer E. heeft een mooi vakantiehuis gevonden voor 10 personen, in Zuideinde, zeg maar de onderkant van Giethoorn. Daar passen we, met partners, prima in. Ik arriveer op zaterdagochtend, de rest heeft de housewarming party en een nachtje slapen al achter de rug. De aanvullende boodschappen worden gedaan, want natuurlijk sjouwen we van alles zelf mee maar ontbreken er een paar dingetjes. Zo blijkt er geen vaatwasborstel te zijn, niet echt praktisch.

Vakantiehuis Waterrijck aan de Petersteeg

We drinken koffie en besluiten 's middags een tandemfietstocht te gaan maken. GenA zijn daar al een paar jaren mee bezig en vertellen enthousiaste verhalen over deze vorm van fietsen. Proberen maar ! Bij Restaurant Zwaan wordt van alles verhuurd, en daar kunnen we terecht voor de tandems. Het is een mooie dag en de tandems blijken erg in trek te zijn. Gelukkig hebben ze er nog drie en dat is voldoende.
De eerste proefritjes worden op het parkeerterrein uitgevoerd. Gelijktijdig afzetten en afstappen is eigenlijk het belangrijkste, verder fietst het als vanzelf. En inderdaad, het grote voordeel van de tandem is dat je heel gemakkelijk met elkaar praat, en zeker met twee tandems naast elkaar is er sprake van een zeer onderhoudend theekransje. Waarom de vrouwen collectief weigeren om in de driverseat te gaan en achterop willen, is me overigens een raadsel .

Tandems klaarmaken

Al fietsend ontdekken we weer zoiets mals van elkaar: we hebben niet zo veel met de kop van Overijssel. Onafhankelijk van elkaar melden we dat we het mooi vinden om hier eens een keer te fietsen, maar dat we er nooit zouden willen wonen. Klaarblijkelijk blijven we Veluwnaren en gehecht aan de droge zandgronden met bos en heide.
's Avonds gaan we gezellig gourmetten, en na afloop is er koffie met zelfgebakken appeltaart en koffiekoek. Er komen stokoude spelletjes voor de dag, wie kent er nog Stap-op of Padvinderen ? Het is allemaal van een huiselijke gezelligheid die we van vroeger kennen. Van lieverlee krijgen de gesprekken diepgang en vertrouwelijkheid en het is maar zo laat.

De Andalusische kip, jawel

Op zondag gaan we naar de kerk. Dat hebben we meegekregen, en niemand heeft er afscheid van genomen. Daar ben ik blij mee, want daarmee delen we het belangrijkste waar je in je leven voor kunt gaan: God liefhebben. 's Ochtends gaan we naar een klein christelijk gereformeerd kerkje in St. Jansklooster: een doopdienst met ds. Kater. 's Avonds wordt het de St.Stephanuskerk in Hasselt, de grote kerk zeg maar, waar een geweldig orgel staat. Eerlijk gezegd maakt dat de dienst tot een feest voor me, ik geniet intens van orgelmuziek in een kathedrale kerkruimte.
's Middags gooien we onze culinaire talenten in de strijd en maakt E. Andalusische kip. Hij vertelt dat het overigens net zo goed smaakt als je het Toscaanse of Provencaalse kip noemt, terwijl je toch een wezenlijk ander menu aanbiedt.
Alles koek en ei dus, geen gedoe, zo met elkaar ? Nee, er zijn alleen maar kleine wrijvingen en eigenaardigheden die je vergeten was van elkaar, of die je voor het eerst ontdekt. En het is ons aardig gelukt om daarin inschikkelijk te zijn en iedereen in zijn of haar waarde te laten. Een geslaagd weekend.

Downton Abbey

Ik ben geen drukke tv-kijker, maar ik ben als een blok gevallen voor Downton Abbey. Van de goede Sint hebben we een dvd met het eerste seizoen gekregen. Op Nieuwjaarsdag hebben we al weer de laatste episode, deel 7, gekeken.... Met zijn allen voor de buis, en een extra bank bijgeschoven, we vinden het allemaal geweldig. Na afloop praten we nog een kwartiertje na, er is altijd wel iets wat de tongen los maakt.

Downton Abbey is een Engels kostuumdrama dat zich afspeelt op het fictieve landgoed Downton Abbey. Het toont de wetenswaardigheden van de aristocratische familie Crawley en hun personeel in de jaren vlak voor de Eerste Wereldoorlog. So what's up, een gewone miniserie toch ?

Ach, we genieten zo van die verrukkelijke moeder van Lord Grantham, de dowager countess, en al het gedoe rond de drie dochters die aan de man moeten komen, van die strenge butler Carson, en het geroddel in het personeelsverblijf. De omgang tussen de adellijke familie en hun bedienden is uiterst formeel, en tegelijkertijd zijn ze soms weer zo close. Het is een wereld met duidelijke regels en taken, die tegelijkertijd snel aan het veranderen is.
Lord Grantham waarschuwt zijn avontuurlijke jongste dochter die met de nieuwe auto er op uit gaat: Hij is de vorige keer in het dorp al zeven andere auto's tegengekomen. Butler Carson gaat oefenen met een nieuw communicatiemiddel: een telefoon, en stelt zich op alsof hij the House of Commons moet toespreken.

Downton Abbey is een heerlijk slow moving gebeuren, prachtig verfilmd, met verhaallijnen die je pakken. Huwelijken, erfenissen, verliefdheid, jaloezie, geroddel,  grootmoedigheid, als een gemiddelde soap, en toch zoveel beter.

Dutch Cow Festival

Het Oener Koefeest is weer voorbij. Een paar jaar geleden heb ik een wervend stukje geschreven om dit prachtige dorpsgebeuren mee te stuwen in de vaart der EU-volkeren. Die vaart is momenteel nogal wat minder dan toen ! Maar ondernemen in een economische dip heeft het voordeel dat het later alleen maar beter kan gaan.
Zet de knop op Engels en lees mee !

We proudly announce the 157th Dutch Cow Festival, scheduled to be held in October of 2012 in the lovely Dutch village of Oene. Don't miss this enjoyable day in which people from all over the EU come and participate in this vibrant one-day festival.

What's on the agenda:

Of course you'll visit the cattle market. In the old days farmers would bring their cattle and trade their cows, horses, and small farm-animals early in the morning. After that they would enjoy the rest of the morning talking in the local pub and drinking their coffee or "jonge klare". Nowadays trading is forbidden due to strict cattletransport regulations.

Blondes d'Acquitaine species, for meat

The local church youth organize a huge fleamarket where they sell all kinds of goods donated by the community, both new and secondhand. The revenues are used for a one year support of  15 adoption children in thirdworld countries. On the villagemarket you will find so many stands: outdoor life, clothing, books, etc. Enjoy the stroll at your own leisure and have some food or a drink at one of the many catering stands.

Village market

An important part of the Festival is the motorcross. On a huge maize field just outside the village centre the lovers of 4W-drive cars, motor vehicles, heavy engines, mud, smoke, and oil enjoy the spectacular races. All day long both professionals and amateurs let their vehicles roar and compete for the cup.

Motorcrossing this year

At the village meadow next to our new Kulturhus (still under construction) the horse show will be held. In these demonstrations, style and good cooperation between horse and rider is all important.

Join us and have fun ! 

Horse show next to the Kulturhus

Omnia 7 en Mango

Wordt het nog wat met de Mango-update voor de Samsung Omnia 7 ? In juli heb ik het toestel aangeschaft en het met veel plezier gebruikt. De metro-interface met de tegeltjes werkt prettig, het  scherm is uitstekend, en met Mango in het vooruitzicht.....

Het lijkt erop dat de Omnia 7 bezitters achteraan komen bij het uitrollen van Mango, uitzonderingen daargelaten. Bij sommige gebruikers is het gelukt om de update te installeren, maar ik behoor niet tot die groep.
De procedure is op verschillende forums te vinden: Nadat je je toestel hebt aangesloten en in Zune op Update hebt geklikt, moet de netwerkverbinding worden verbroken. Ik heb dat nu in drie rondes - op verschillende dagen - tientallen keren geprobeerd, met wisselende timing: na 1 sec, of juist na 3 seconden, of z.s.m. Netwerkkabel eruit, wachten, weer de melding dat er geen verbinding gemaakt kan worden, netwerkkabel erin, en weer proberen. Daar word je niet vrolijk van.
De laatste ronde heb ik bovendien de backup teruggezet en opnieuw de installatie van de 7392 update gedaan, in de hoop dat de Mango-update dan zou volgen. helaas....

Inmiddels is Microsoft aan het testen met de Omnia 7 en wordt de uitrol in november verwacht. Klaarblijkelijk zit er niks anders op dan maar te wachten.

Airborne 2011

Nee, Airborne2011 is geen nieuwe shooter, maar een eendaagse wandeltocht bij Oosterbeek. De grootste eendaagse ter wereld overigens, met dit jaar bijna 35.000 deelnemers.
De wandeltocht gaat langs de lokaties waar in september 1944 hevig gevochten is in de Slag om Arnhem.  De Engelse generaal Browning zei bij de planning van de aanval tegen veldmaarschalk Montgomery:  "But, Sir, I think we might be going a bridge too far". 

Wandelvoeten

De Waterbazen hebben een stevige familietraditie van deelname aan deze wandeltocht. Als middelbare scholier ben ik er mee begonnen, met broers en zussen en vervolgens vrienden en vriendinnen, een elk jaar wisselende grote groep.
Tradities kunnen ook in de versukkeling geraken, en dat is voor onze deelname aan de Airborne wandeltocht gebeurd: de laatste 20 jaren heb ik op de eerste zaterdag in september van alles gedaan - denk ik - behalve wandelen bij Oosterbeek.
En plotseling is er dan, zonder nog te aarzelen,  het plan: We gaan meedoen met Airborne2011 !
E. en ik besluiten om de 25 kilometer te gaan lopen, zonder verdere voorbereiding. Moet lukken, ging vroeger ook altijd prima. Ik ga voor de 14e of 15e keer, E. voor het eerst.

Op zaterdagochtend vertrekken we welgemoed en met de knapzak vol broodjes en waterflesjes. We hebben een uur marge genomen, maar dat blijkt te optimistisch. Dat krijg je als je de stand van zaken niet meer paraat hebt. Al die mensen willen hun auto kwijt naast de start, en dat geeft filevorming op die smalle weggetjes. Ruim een uur zitten we even voorbij Papendal op de Amsterdamseweg naar de bumper voor ons te kijken. Daar houdt waterbaas helemaal niet van....
Uiteindelijk arriveren we in sportpark Hartenstein, precies op tijd voor de officiële opening. De Last Post wordt geblazen en bij de minuut stilte houden  duizenden mensen hun mond, indrukwekkend. We krijgen een analoge knip in onze e-tickets, en dan kunnen we beginnen. Ai, ik voel meteen al een verzuring in de rechter kuit, een restantje spierpijn van het zwemmen van de afgelopen week. Als dat maar goed gaat. Ook is het bij de start tjokvol en het eerste uur kun je eigenlijk alleen maar in braderietempo vooruit. Geeft niet, het is schitterend weer, en de percussieband uit Bennekom tovert de meest betoverende en opzwepende ritmes uit de trommels. Daar blijven we mooi een tijdje in de buurt lopen.
Als de 10 km wandelaars zijn afgezwaaid wordt het ruimer en kunnen we onze lange benen stevig uitslaan. Het lopen gaat prima en we halen een hoog tempo. Overal zijn kraampjes met koffie en thee, broodjes, en warme snacks. Bij sommige huizen is een tuinslang uitgerold naar de weg waar we onze waterflesjes kunnen bijvullen.

Wachten op het startsignaal

E. en ik nemen nauwelijks pauze: het loopt veel prettiger als je in een bepaalde cadans blijft. Het laatste uur komen de routes van de 10 en de 15km. wandelaars weer samen met onze route. Het wordt dan natuurlijk weer drukker. We komen nu langs de Duno, waar je een prachtig uitzicht hebt over de Rijn en de Betuwe. Veel mensen nemen hier nog een pauze. Er zijn veel kraampjes, en weer een  eerstehulppost van IZA. Het lijkt al met al de finish wel, maar we moeten nog wel een uurtje.
Teruggekomen in Oosterbeek merk ik toch een paar verschillen met "vroeger": er zijn geen fanfarekorpsen mee, dat is jammer, want dat loopt zo lekker ! Ook is de ontvangst van de wandelaars minder feestelijk dan ik me herinner: de mensen stonden toch rijen dik langs de weg, met bloemen voor de vermoeide wandelaars ? Er zijn wel veel mensen, maar die doen hun eigen ding, op de terrasjes en bij de muziekbandjes die op een paar plaatsen bezig zijn.
E. en ik klokken af op 4u53, een geweldige tijd vinden we. In sportpark Hartenstein is het gelukkig wel een gezellige mix van wandelaars en publiek. We halen onze speldjes op, verorberen een broodje gehakt, en sjacheren met een verkoper van Airborne-gadgets over de prijs van twee T-shirts. Prima allemaal, een welbestede dag. Volgend jaar de groep maar weer eens uitbreiden ?

Hamlet

Al in het voorjaar gereserveerd, want Shakespeare in Drenthe is populair: een avond Hamlet in het openluchttheater in Diever. We komen er graag, want ze weten er altijd iets moois van te maken. En dat doen ze dit jaar voor de 65e keer, een prestatie van formaat.
Je raakt ook verslingerd aan de sfeer en de plek: Even buiten Diever, waar op een open plek in het bos een soort amfitheater is gemaakt. Je auto kun je - mits vroeg genoeg aangekomen - tegen een schappelijke vergoeding parkeren op het weiland van een naburige particulier. En dan loop je in een lange rij naar het amfitheater. De echte professionals hebben kussentjes, regenkleding, en thermoskannen bij zich, heel Nederlands allemaal.

Het voorstellen van de spelers in Hamlet

Deze keer wordt Hamlet gespeeld, met de bekende quote To be or not to be, that is the question. Een drama, maar er valt ook regelmatig goed te lachen.Ook deze keer zit ik al snel in het verhaal. De klassieke vorm met soms lange monologen zit me niet in de weg, en de vertaling is mooi, met soms aardige eigentijdse knipogen. Het lijkt me de moeite waard om origineel en vertaling eens met elkaar te vergelijken, maar dat is iets voor later.

Je kunt Hamlet over je heen laten komen als een spannend verhaal, die magie heeft het zonder meer. De gebeurtenissen tuimelen over elkaar heen, en er is veel variatie van spelers en scenes. Zelfs een toneelspel, in een toneelspel dus.

Ik word vooral meegenomen door de "grote thema's" waar Shakespeare mee aan het werk gaat. Dat gebeurt niet op een abstracte, beschouwende wijze, maar met felle woordenwisselingen en emotionele monologen: uitbarstingen van woede, verdriet, spijt, schuld. Dat is wellicht het karakter van dit drama.Ik herinner me een uitvoering van Midzomernachtdroom waar de liefde natuurlijk de boventoon voerde en de passie en de grappen en grollen domineerden.
Hamlet komt ook in 2011gemakkelijk dicht bij. Wat moord, wraak, en schuld met je doen, lijkt na 500 jaar weinig veranderd. 

Assessment Day

Het is weer zover: Ik ga een dag naar Berenschot in Utrecht voor een assessment. Baas UVIT is bezig met een grondige reorganisatie waar ook de ICT-organisatie in meedoet. Veel verrassende benoemingen, maar ook oude bekenden die niet worden herbenoemd. Teleurstellend voor diegenen die het betreft.
Er zijn veel vacatures, en ik heb gereageerd op één ervan: informatiemanager. Dat betekent dat ik voor de vijfde or zesde keer in mijn ICT-jaren een dag door de mallemolen heen moet.

Ik heb inmiddels een vaste werkwijze om me voor te bereiden, en dat is het halve werk.
Een paar dagen van tevoren zoek ik mijn steun en toeverlaat op, Het psychologisch onderzoek, van Wim Bloemers. Als je het nog niet hebt, koop het gauw, het is absoluut onontbeerlijk. Een goudmijn vol nuttige tips, voorbeelden, en adviezen, over hoe je het hoofd kunt bieden aan al die testen waarmee je die dag geteisterd gaat worden.
Ik doe een paar uur lang de oefeningen uit het boek om de hersenen weer soepel te maken: sommen oplossen, figuurreeksen aanvullen, taal-analogieën bedenken.
Tot slot neem ik de avond van tevoren een stevige borrel en ga op tijd naar bed. Slaap je slecht op alcohol dan zou ik de borrel overslaan.

Oop donderdag zover. Om halfnegen 's ochtends mag ik met de eerste oefening van start: de postvak-oefening, een uur lang. Deze stond niet in mijn boek, foutje van Bloemers. Ingewikkeld is het niet, wel gestresst: Ik krijg een hele stapel poststukken, ben benoemd tot interim manager van een afdeling in een groot bedrijf, en moet over een uur rapporteren bij mijn baas wat ik ga doen. Je begrijpt: uit de poststukken blijkt dat de afdeling in crisis is, de klanten weglopen, en de medewerkers elders gaan solliciteren. Ik gebruik de  GTD-aanpak om orde op zaken te brengen: de spoedeisende acties voor vandaag, overige urgente zaken de komende dagen, de rest volgende week. Precies op tijd heb ik alles in mapjes geordend en een plannetje op papier. Samen met de psycholoog die me begeleidt bespreken we vervolgens mijn analyse en aanpak. Mooie oefening.
Daarna beginnen de intelligentietesten: sommen maken, figuurreeksen aanvullen, en steeds onder tijdsdruk natuurlijk.

De uren vliegen om en het is snel lunchtijd. Even uitblazen en bijpraten met de andere kandidaten. Berenschot heeft een prima bedrijfsrestaurant en goed doorvoed begin ik aan het middagdeel. Dat bevat voor mij één rollenspel. Ik haat rollenspellen, maar moet door de zure appel heenbijten. Altijd is mijn tegenspeler een depressieveling, zeurkous, bitch, of aartslui, en soms dat alles  tegelijk. Dat hoort bij het rollenspel..... Deze keer ben ik de brenger van slecht nieuws: Ik ben een externe projectmanager en mijn project heeft vertraging opgelopen. Dat mag ik gaan vertellen aan mijn opdrachtgeefster. De oplossing die ik moet gaan verkopen is het inzetten van extra extern personeel, met een bijbehorend kostenplaatje. Kansloos dus. Ik ploeter me door het kwartier heen, dat hebben we ook weer gehad.
Daarna nog een paar persoonlijkheidstesten en tegen halfvier ben ik er door. En nu maar afwachten of ik informatiemanager word....