EU-Veluwnaar: tegen het ESM

In mijn vorige blog heb ik een lans gebroken voor de EU. De redenering was dat het goed was voor onze veiligheid en voor onze portemonnee. Ik ga dat standpunt bijstellen, want er gebeuren rare dingen. Die hebben te maken met het ESM.
Ik wist niet wat dat was. Wel had ik regelmatig gelezen over het Europese Noodfonds, de pot met geld die de EU inzet om de financiële crisis te keren. Daar stoppen we vanuit Nederland miljarden aan belastinggeld in, tot grote woede van Geert Wilders en de zijnen. Het ESM, het Europese Stabilisatie Mechanisme, is het permanente financieringsprogramma waarmee de EU de komende jaren financiële stabiliteit in de EU-zone wil brengen, lees de wiki  voor het overzicht.

Dit ESM is zonder veel tamtam door de parlementen geloodst, in Nederland is dat op 24 mei j.l. gebeurd, met SP, PVV, SGP, CU, en PvdD als tegenstemmers.
Maar.... er zijn felle criticasters van het ESM. De argumenten die ik zelf van groot belang vind, hebben te maken met het democratisch gehalte van het ESM.
Kort en goed: De totale afwezigheid van democratische invloed, plicht tot veantwoording, en toezicht door nationale overheden bij het ESM zijn onacceptabel.

Hier komen de argumenten:
Allereerst een YT-filmpje, in het Duits ingesproken en met Engelse ondertiteling (3.51m)

Rudo de Ruiter schrijft dit:
Het ESM kan doen en laten wat het wil. Het heeft volledige bevoegdheid om besluiten te nemen en kan niet aangeklaagd worden. Bij het ESM werkt geen enkel democratisch verkozen persoon, niets mag openbaar gemaakt worden [26] en er is zelfs geen democratische controle achteraf mogelijk. [27]
Gouverneurs vallen niet onder de Nederlandse wetten en regels
Voorstanders van het verdrag willen het doen voorkomen, alsof de gouverneurs van het ESM daar zitten als afgevaardigden van hun regering. Dat is onjuist. Nergens in het verdrag is een opening te vinden, die het mogelijk zou maken, dat de gouverneur voorafgaand aan een ESM-besluit zijn pet van Minister van Financiën op zet en eerst met het Parlement gaat overleggen. Gouverneurs hebben een zwijgplicht en mogen niets openbaar maken. Alles wat een gouverneur doet of laat, valt onder het internationale verdrag. Een internationaal verdrag staat altijd boven nationale wet- en regelgeving. De bevoegdheden, die de gouverneur uit hoofde van het internationale verdrag verkrijgt, kunnen op geen enkele wijze door nationale wetten of regels beperkt worden. Een gouverneur is volledig bevoegd de besluiten te nemen die in het verdrag vermeld staan. Binnen het ESM handelt hij niet als nationale Minister van Financiën, maar als gouverneur met een internationale taak en onze nationale wet- en regelgeving zijn daar niet op van toepassing. En volgens de letter van het verdrag kan er ook geen sprake van zijn, dat een ESM-gouverneur verantwoording af zou moeten leggen aan een nationaal parlement.

Ellen Brown schrijft in haar Web of Debt blog het volgende:
Goldman Sachs and the financial technocrats have taken over the European ship.  Democracy has gone out the window, all in the name of keeping the central bank independent from the “abuses” of government.  Yet the government is the people—or it should be.  A democratically elected government represents the people.  Europeans are being hoodwinked into relinquishing their cherished democracy to a rogue band of financial pirates, and the rest of the world is not far behind

In De macht van de EU schrijft econoom en ESM-bestrijder Ad Broere:
Hieruit blijkt, dat we in Europa niet meer kunnen spreken van democratie.  Door de inwerkingtreding van het begrotingspact worden de rollen voorgoed omgekeerd in de EU. De Europese Commissie, de Europese Centrale Bank en de Europese Raad sturen vanaf 1 januari 2013 officieel de financiën van de eurolanden door de grote invloed die zij gaan hebben op de begroting, de staatsschuld en de uitgifte van staatsleningen van die landen. Ik schrijf officieel, want feitelijk oefent Olli Rehn nu al een dirigerende invloed uit op de eurolanden, die met de pet in de hand hun begrotingen aanbieden aan Brussel.

Maar het plan gaat verder. Ook de economieën en de banken moeten Europees worden geïntegreerd. En wat heeft men hierbij voor ogen? Het gaat om de centralisering van de macht. Er is als deze plannen worden uitgevoerd geen zeggenschap meer vanuit de nationale parlementen over de economie van het land. De parlementen worden uitvoerders van de wil van Brussel. Voor Merkel zijn er geen taboes bij het overdragen van macht naar Brussel. Dan worden wij dus in de nabije toekomst bestuurd door niet-democratisch gekozen Europese Commissarissen en door niet democratisch gekozen bestuurders van de Europese Centrale Bank en het Europees Stabiliteit Mechanisme, gesouffleerd door de lobby van multinationale bedrijven en banken. Een bestuur dat primair is gericht op de stabiliteit van de euro en daaraan heel veel ondergeschikt zal maken. God sta ons bij

Theater: De nieuwe man

Afgelopen woensdag naar het muziektheater "De nieuwe man" geweest. Even buiten Appingedam, bij een oude steenfabriek, met een schitterend uitzicht over het wijdse Groninger land, de plek van mijn schoonfamilie.

Locatie De Nieuwe Man foto: Jos Hendrix

Via een smal weggetje arriveren we tegen achten bij de voormalige steenfabriek, nu een caravanstalling. De grote schuur is volledig beschikbaar als ontvangstruimte, en er zijn statafels en natuurlijk barretjes waar nu koffie beschikbaar is met Grunneger kouke. Aan het gebinte zijn ingenieuze draaimolens opgehangen met een beamer aan het ene eind, en projectieschermpjes aan het andere eind. Er worden historische filmfragmenten op getoond van de scheepsbouw in de provincie Groningen.
Na een poosje mogen we naar de tribune en tegen halfnegen begint het toneelspel. Het decor is opnieuw heel creatief in elkaar gezet. Er zijn twee verrijdbare mini-podiums gemaakt in de vorm van platte wagentjes op een twee spoorbaantjes. De wagentjes kunnen naar het publiek toe bewegen, en er weer vandaan. Ook kun je "dwars oversteken" van het ene wagentje naar het andere wagentje via een soort perron tussen de beide spoorbanen in. Echt een vondst: het maakt het smalle en diepe decor langs de vaart heel levendig, dialogen zijn beurtelings vlak bij de eerste rij, en dan weer achteraan. Punt gescoord !

Het muziektheater is een bewerking van het gelijknamige boek van Thomas Rosenboom. De cast bestaat uit professionele acteurs en uit vrijwilligers uit de regio. En dat geeft het muziektheater natuurlijk die heerlijke lokale charme.
Het verhaal berust op een historische kern. In het nabijgelegen Wirdum probeert Berend Bepol, eigenaar van een scheepswerf aan het Damsterdiep, zijn bedrijf door woelige tijden heen te loodsen. Het is niet meer zoals vroeger: arbeiders gaan hun rechten opeisen, orders komen niet meer vanzelf binnen, en zijn werf lijkt te klein voor de steeds groter wordende schepen.
En daarnaast is er natuurlijk zijn dochter Ilse, nog steeds ongetrouwd. Bepol besluit met één handige zet beide problemen aan te pakken: zijn meesterknecht Niesten moet zijn schoonzoon en zijn opvolger op de werf worden. Maar Niesten is geen man om zich voetstoots te schikken in de plannen van zijn broodheer....
Dit is het verhaal dat in grote lijnen ongewijzigd wordt overgenomen. En ik heb er met veel plezier naar gekeken en geluisterd.
De botsende karakter van Niesten en Bepol vind ik heel overtuigend gespeeld. Bepol praat en praat, en Niesten volstaat met een blik en een enkel woord. Hun communicatie zit vol conflicten: Bepol wil iets zonder zich af te vragen of Niesten dat ook wil, en Niesten is er de man niet naar om zich te schikken, heeft een eigen program: er moet een zeesleper worden gebouwd. De tomeloze ambities van Niesten wekken Bepols jaloezie en achterdocht.
Daarnaast zijn ook de huwelijksperikelen mooi gespeeld. Ilse heeft haar tijd nodig om Niesten te willen. Maar als het huwelijk er dan eindelijk is, blijkt hij daar geen tijd voor te hebben. Ilse probeert hem op allerlei manieren te verleiden, maar hij is hard als beton en kent maar één passie: Achter de diek, doar ligt een andr'e wereld, achter de diek begint 't oaventuur.

Druiven

Al fietsend langs de Moezel heb ik met grote interesse de wijngaarden bekeken. Je moet er wel wat voor over hebben om hier wijnboer te zijn ! Op de eerste dag zijn we begonnen in Koblenz. Al na tien kilometer zijn de hellingen langs de Moezel steil, en vol geplant met wijnstokken. Hoog tegen de helling is er altijd wel ergens een stuk vlakke verticale wand voorzien van de naam van het Weingut, een soort stenen spandoek, met zwarte letters op een witgekalkte achtergrond.

Overal staan er trekkers en busjes langs het fietspad en als je even zoekt zie je de wijnboeren tussen de druivenstokken bezig met snoeien en opbinden. Het is zeer arbeidsintensief en waarschijnlijk ook heel vermoeiend, vanwege het werken op de steile hellingen.
Op verschillende plaatsen lopen mini-spoorbaantjes de hellingen op. Het meest verbluffende systeem is een monorail. Aan de onderkant van de rail zit een kartelrand. Het locomotiefje bestaat uit een motor die een tandwiel aandrijft dat onder tegen de kartelrand aanloopt. Achter het locomotiefje kan iemand in een stoel gaan zitten, en daarachter kan dan nog een karretje aangekoppeld worden. En hup, daar ga je dan, langs die steile helling omhoog, het lijkt me nogal enerverend.

Het monorailsysteem

Er zijn in de meeste dorpen mogelijkheden om wijn te kopen. Vaak kun je ze eerst proeven. Witte Riesling wijnen kom je het meest tegen, de goedkoopste voor minder dan 5 euro per fles, in de varianten trocken, halbtrocken, en süss.

Omdat ik thuis in de kas een paar druivenplanten wil laten groeien, heb ik er twee gekocht in Cochem, één van de meest bekende toeristendorpen langs de Moezel.
Omdat ik geen verstand heb van de verzorging van druivenplanten was ik blij met het foldertje dat de verkoopster in Cochem meegaf. Ter plekke gaf ze al enkele tips:

• nog een paar weken laten groeien in de pot
• dan diep planten, de wortels met de stam moeten ingegraven worden tot aan de jonge loten
• voldoende water geven 

Komkommer, tomaat, en druif

In de afgelopen week heb ik goed gekeken naar het snoeien: de wijnstok is
ongeveer een meter hoog, en elk jaar groeien daar dan de nieuwe ranken uit die langs draden worden geleid.
Natuurlijk zijn er uitstekende Nederlandstalige handleidingen te vinden:

• deze beschrijft ook weer uitgebreid de aanpak in de eerste drie jaren
• deze is in de vorm van een stappenplan.

En tot slot: er zijn voldoende YouTube filmpjes waarin precies wordt voorgedaan hoe je moet snoeien, deze vind ik wel duidelijk.

Zonnepark - 2

In februari heb ik in Zonnepark - 1 voorbeelden gegeven van locale initiatieven voor de opwekking van duurzame energie. Mensen die in Duitsland hebben gereisd, vertellen me over de grote hoeveelheden zonnepanelen die links en rechts langs de snelweg te zien zijn. Voor de duidelijkheid wil ik dat aanduiden met de term industriële zonneparken: op een klein terrein worden zoveel mogelijk zonnepanelen geplaatst, keurig in het gelid.

Kosmisch geweld: zonnevlammen maart 2012

Ik heb een ander idee gekregen, en dat zijn we met een klein werkgroepje van o.a. CDA-Epe aan het uitwerken. Het basisidee is om lokaal, vanuit bijvoorbeeld een dorpsgemeenschap, landschapsbeheer en productie van zonne-energie en recreatie te combineren in een natuur-zonnepark.
De ziel van het plan is het bewust je verantwoordelijkheid nemen als lokale gemeenschap voor je eigen schone energie. Omdat we nou eenmaal niet door kunnen gaan om fossiele brandstoffen op te stoken, het roer moet om, en dat kunnen we met elkaar fixen.

Ik heb mijn eigen dorp als praktijkvoorbeeld genomen. We zijn met een kleine 400 huishoudens. Gemiddeld gebruiken Nederlandse gezinnen 3500 kWh per jaar aan stroom. Dat is per jaar 1.400.000 kWh. Met de huidige (kristallijne) zonnepanelen heb je ruim een ha. nodig aan zonnepaneel-oppervlak voor de opwekking van die hoeveelheid energie. Wanneer je een recreatief zonnepark wilt, en uitgaat van 10 % bedekking van het parkoppervlak door zonnepanelen, is een totale groote van 10 ha. nodig. Dit is een berekening op de achterkant van de sigarendoos, bedoeld om een eerste inzicht te geven in de omvang van het park.

Natuurlijk wil iedereen weten hoe het dan zit met de financiën. Het basisidee is dat je geen eigen zonnepanelen meer hoeft aan te schaffen, maar dat je deelneemt aan het zonnepark, daarvoor een nog te bepalen bedrag betaalt, en dan gaat terugverdienen omdat je kosten voor electrische stroom omlaag gaan. De terugverdientijd lag tussen de 10 - 15 jaren. Omdat de prijzen van zonnepanelen steeds zakken, wordt de terugverdientijd ook minder.
Natuurlijk stelt iedereen de vraag: Wanneer stap ik er dan in ? Dit dilemma is te vergelijken met de aanschaf van een nieuwe PC. Die machines worden ook elk jaar goedkoper, dus wat is het goede moment om een nieuwe te kopen ? Natuurlijk is daar geen antwoord op te geven.
Om in te stappen en mede-eigenaar te worden van het zonnepark is allereerst nodig dat je deelt in de bezieling die ik hierboven noemde: je hebt een spaarcent liggen en die ga je investeren in schone zonne-energie, omdat je die lifestyle waardevol vind.
De volgende keer duiken we de details in.

Pinksteren

De meeste Nederlanders zullen van dit fantastische Pinksterweekend genieten zonder te weten waar het nu over gaat. Een klein deel weet misschien nog iets te melden over vlammetjes op hoofden. En zondagochtend zal een nog kleiner deel naar de Pinksterfeesten gaan die de christenen vieren, in hun kerken, of buiten als hagepreek-samenkomst. De grootste daarvan is van Opwekking op de evenemententerreinen van Walibi bij Biddinghuizen, daar komen een kleine 60.000  mensen naar toe, merendeels jongeren.

Pinksteren is de afmaker van de grote jaarlijks cyclus van christelijke feesten: Kerst, Pasen, Hemelvaart, en Pinksteren. Het is het feest waarbij we zelf centraal staan: God komt naar ons toe, sterker nog: Hij wil in ons wonen. En laat ik vooral niet onbescheiden zijn hierover: dit is real life waar niets aan kan tippen.
Het is net zo geheimzinnig als de liefde. Het valt je toe, als een wonder, en het vraagt ook om een duidelijke keus. In de liefde komt er een moment waarop je tegen elkaar uitspreekt dat je je aan elkaar verbindt, for life. Je weet dat je daarmee een onherroepelijke stap zet, en dat je je liefdesrelatie op het hoogste plan brengt: liefde gaat samensmelten met recht.
Het Pinksterfeest vieren is net zo wonderlijk en net zo uitdagend als de liefde vieren. God wil in mijn hart wonen. Dat is wel heel dichtbij..... Je voelt op je klompen aan dat dit niet vrijblijvend meer is, netzomin als een trouwbelofte.Als ik ja zeg, dan gaat Hij in mijn hart wonen, ben ik van Hem, en deel in alle vreugde en verdriet, in alle rechten en plichten van de relatie. Een wonderlijk leven begint en het laat me niet meer los: het is te hoopvol.

GTD: exit Toodledo

Ik heb afscheid genomen van mijn GTD-tool Toodledo, waar ik een jaar geleden wat over verteld heb. Even een korte samenvatting voor diegenen die zich afvragen waar het over gaat: GTD, Getting Things Done,  is een manier om je klussenlijst te beheren. Het basisidee is dat je heel strak alles noteert in een GTD-lijst, en in ieder geval wekelijks een uurtje de tijd neemt om alles door te lopen en je plan voor de volgende week te trekken. De grote belofte van GTD is: rust in het hoofd als je ervoor zorgt dat je je GTD-lijst op orde houdt. Mijn ervaring is dat het nog werkt ook. Hier staat een handige intro.

Het maakt niet uit wat voor GTD-lijst je kiest. Een notitieblokje, een Excel-lijst op je PC, een app op je smartphone, het is allemaal goed, your choice. Ik gebruikte Toodledo, een gratis cloudoplossing. Niet dat het slecht beviel, maar soms zie je nieuwe mogelijkheden. Het grootste nadeel van Toodledo voor mij is de afwezigheid van een goede app voor mijn Windows Phone. Ik kan alleen de mobiele internetpagina van Toodledo gebruiken, en die heeft een beperkte functionaliteit.

Recentelijk heb ik een nieuwe zakelijke werkplek gekregen met Office2010 en dus ook OneNote2010. En dat geeft nieuwe mogelijkheden !
OneNote is een rare applicatie, was mijn eerste reactie. Een soort van super-notitieblok, maar wat kan ik er mee ? Enkele collega's waren al een stukje verder en hebben me op weg geholpen.
OneNote is inderdaad een soort van Zwitsers zakmes voor het maken van notities. Wat ik er inmiddels al in ontdekt heb:

• Het begin van OneNote is het aanmaken van een notitieblok. In mijn geval: Ik heb een notitieblok aangemaakt waarin al mijn privé klussen staan.
• Een notitieblok kun je onderverdelen in secties en subsecties. Je kunt dat zien als hoofdstukken en paragrafen, ze functioneren als labels. Ik maak daar gebruik van om mijn privé klussen in groepen in te delen, bijvoorbeeld CDA, en St.Present. 
• Binnen de secties of subsecties kun je pagina's en subpagina's aanmaken. Ik leg mijn klussen vast in deze pagina's en subpagina's, op twee niveaus dus. Dat vind ik prettig werken, en het spoort met de projecten-structuur van GTD.
• Ik bewaar mijn OneNote notitieblok in mijn Skydrive. Nieuwe gebruikers krijgen hier van Microsoft gratis 7 GB aan opslagruimte, en dat is ruimer dan bijvoorbeeld Dropbox. Doordat mijn klussenlijst in de cloud zit kan ik er vanaf mijn smartphone bij. En omdat ik een Windows Phone heb, profiteer ik van een prima OneNote app die de opmaak in mijn klussenlijst mooi intact laat. Microsoft heeft het allemaal goed geïntegreerd.
• Microsoft heeft de integratie ook op andere gebieden prima voor elkaar. Vanuit OneNote is het een fluitje van een cent om een pagina of zelfs een tekstblok in een pagina als taak in je Outlook takenlijst te plaatsen. Die takenlijst is tegenwoordig ook goed zichtbaar in je Outlook agenda, en op de Windows Phone. Al met al heb ik nu dus zowel op mijn laptop als op de smartphone de beschikking over mijn klussenlijst, en dat vind ik handig.
• Hier en daar hapert het natuurlijk wel. Voor mijn kleine Blackberry tablet is er geen OneNote app, dus daar kan ik er niet bij komen.

Genoeg over de goodies. De grootste uitdaging van GTD is niet om het goede gereedschap te vinden. Ik vind het nog steeds het lastigst om wekelijks de lijst langs te lopen voor het maken van een nieuw weekplan. En natuurlijk zijn er altijd klussen waar je geen helemaal geen zin in hebt, of waar je tegenop ziet.... Die weg te werken, dat is meesterschap.

Voorjaarsretraite 2012

Of het abdijbier ook goed smaakt, daar in dat klooster ? wordt me regelmatig gevraagd. Het antwoord is een volmondig ja. De abdij heeft een prima smakende triple, de Tongerlo Prior, en de gastenpater heeft me geleerd hoe je die uitschenkt. In de huiskamer in het gastenverblijf staan voor dit doel in de glazenkast brede bierglazen, en kleine glaasjes, iets groter dan een borrelglas. Het grootste deel van het flesje schenk je uit in het bierglas. Dat bier behoort mooi helder te zijn. Het laatste bier rol je goed heen en weer in het flesje en dat schenk je dan in het kleine glaasje. Dat bier is troebel en volgens de kenners het lekkerst. Ik proef het verschil niet zo, eerlijk gezegd. Maar in ieder geval helpt het wel voor de gezelligheid in de huiskamer. Ik kom er graag, zo tegen tienen 's avonds, en vaak komen er meer gasten en is het er zomaar weer laat.

De Tongerlo Prior in dat mooie brede bierglas

Meer en meer wordt de abdij een plek waar ik me thuisvoel. Door het regelmatige bezoek verdwijnt de anonimiteit van het begin. De eerste keren ben je één van de vele gasten, een passant voor de gemeenschap. Maar langzaam maar zeker word je elkaar vertrouwder. De broeders houden - begrijpelijk -  gepaste afstand. Ze hebben hun eigen bezigheden en ook in de abdij zijn de agenda's gevuld. De maaltijden zijn de momenten waarop je met de gastenpaters een gesprek kunt voeren. Maar meer en meer kan een kort praatje op een ander moment er van af.  Op vrijdagavond zat ik heerlijk in de zon op een bankje op het binnenplein. De abt passeerde en nam vijf minuten de tijd om afscheid te nemen en een praatje te  maken met de lange Hollander. Dat vind ik attent, het maakt dat ik me er thuisvoel.

De gebedsdiensten hebben me goed gedaan. Het ordenen van je dag met vaste momenten van gebed geeft veel rust in het hoofd. Bij de eerste bezoeken dacht ik als individualistisch ingestelde protestant nog wel eenst: wat heb ik hier nu aan ? Dat raak ik meer en meer kwijt. Ik doe gewoon mee, zing de psalmen, buig bij de lofprijzing, en besef meer en meer dat je gelooft als gemeenschap en dat het vuurtje bij jezelf soms wat minder brandt maar dat je je daar geen zorgen om hoeft te maken. Met elkaar huldig je de Allerhoogste, en dat is van een raadselachtige pracht.

In mijn leesuren heb ik een stevige inleiding op Meester Eckhart gelezen uit het boek Kruispunten uit de mystieke traditie van Blommestijn en Maas. Vooral aan de hand van een bloemlezing uit zijn preken wordt zijn doordenking van het geestelijke leven met God behandeld.

Intrigerend, maar vooralsnog zal ik me niet verder verdiepen in deze briljante theoloog uit de dertiende eeuw. Daarvoor vind ik het toch te filosofisch en te speculatief. Waarschijnlijk ben ik er te protestants voor: de leesregel sola scriptura is me dierbaar terwijl Meester Eckhart met een abstracte filosofische gereedschapskist en vlijmscherpe argumentaties alle grenzen passeert die ik gewend ben in acht te nemen bij het spreken over God. Maar het was wel goed om kennis te maken met zijn levendige manier van preken en zijn vermogen om abstracte zaken soms ook weer heel eenvoudig uit te leggen.