Doomsday

Wat deed ik op zaterdag 21 mei 18.00 ? Bezig in de tuin, lekker weer buiten. Heb ik me dan niet ongerust gemaakt over de Dag des Oordeels ?  Nee, eerlijk gezegd was ik me er niet van bewust dat het zover was. Kom nou toch, dit gaat toch ergens over, en ik ben toch gelovig ? Allemaal waar, maar ik heb geen antenne voor dit soort voorspellingen.

Als ik even rondneus merk ik dat deze speciale dag zich in een brede belangstelling mag verheugen. En dan vooral vanwege veel vrolijkheid over zoveel dommigheid en religieus fanatisme. Twitter maar even op #dagdesoordeels en vermaak je.
Soms kan ik het wel waarderen. Eén van mijn favorieten, Koningin_NL, twittert op zondagochtend: Landgenoten, Wij zijn er nog. Wel aardig van God dat Hij met die vulkaanuitbarsting die Amerikaanse voorspeller niet helemaal laat afgaan. Ja, dat is de god van de control room die achter zijn hemels dashboard aan de rampenknoppen draait. Leuke tweet, maar met de gedachte er achter heb ik ook niet zoveel .

Met voorspellingen over de precieze timing van de Dag des Oordeels houd ik me niet zo bezig.

Maar voor alle duidelijkheid: dat die dag er komt staat voor mij buiten kijf, geen spoortje twijfel. En daar ben ik ook blij mee. Want wees nou eerlijk: moet er dan geen recht gedaan worden vanwege alle bruutheid, geweld, verkrachting, uitbuiting, en ga zo maar door? Het maakt niet uit of het een massale slachting is in een ver land, of vrouwenhandel in Arnhem, er is onrecht, en dat vraagt om een rechtvaardig oordeel. Je neemt er toch geen genoegen mee dat het allemaal niet uitmaakt en dat het een lotje uit de loterij is wanneer het jou goed gaat ?
Ik hoor bij de mensen die het schrijnende onrecht aan de orde stellen bij hun God: wanneer doet U recht aan al die mensen die slachtoffer zijn van de schurken dichtbij en ver weg ? Het gaat me ter harte, en ik probeer er iets aan te doen waar dat in mijn vermogen ligt.
Maar het maakt ook onrustig: Heb ik wel het recht me beter te voelen dan anderen ? En hoe denkt God dan over mij, brave burger, echtgenoot, vader, ICT-er ?

Camper try-out

Vorige week zijn we een paar dagen op pad geweest met een camper. Een probeersel ! Een paar weken geleden zijn we bij vrienden die ons hun camper laten zien. Een prachtige en compacte wagen waar ik meteen weg van ben. Mijn mening over caravans en campers is in sterke mate bepaald door de gezinsvakanties met de jongens: een stacaravan in Frankrijk, leuk ! Maar ik leidde een gebukt bestaan in die lage dingen en heb me toen voorgenomen  dat nooit meer te gaan doen....
Daarom is het kopje koffie in die mooie camper een eye-opener voor me: ik kan er gemakkelijk rechtop staan, de stoelen zitten voortreffelijk, en het bed oogt comfortabel. "Dat wil ik wel eens een paar dagen proberen" zeg ik, en binnen enkele dagen heb ik in de buurt  een camper gehuurd voor vier dagen.

de Mc Louis camper

 We besluiten om een rondje Groningen - Friesland te doen, kunnen we mooi mijn schoonouders even bezoeken. De camper is volledig uitgerust, dus potten en pannen aan boord. We sjouwen onze kleren en slaapspullen aan boord, knopen de fietsen achterop, en vertrekken richting ter Apel.
Het is even wennen: ik heb het gevoel alsof ik in een rijdende keuken zit, alles tingelt achter me. Behalve een file vanwege een gekantelde vrachtwagen bij Lichtmis arriveren we zonder problemen in Sellingen, bij ter Apel. Een on-Gronings landschap: bossen, zandgronden, meer als Drenthe. We fietsen er heerlijk rond en bezoeken het kloostermuseum in ter Apel.
De volgende dag groeten we de familie en rijden dan naar Koudum in Zuidwest Friesland. Een heel ander landschap: ruim, met de wijdse open hemel. Gelukkig is het opnieuw droog en zonnig, en we verkennen de streek: Stavoren, het Rooie Klif. Nooit geweten dat de Friese stadjes zo charmant zijn. Onze topper wordt Hindeloopen, dat we op vrijdag bezoeken. Groter dan Stavoren, en wat ons betreft met meer uitstraling. We bezoeken het Schaatsmuseum. Het lijkt me niks, maar opnieuw word ik aangenaam verrast door dit interessante en volgepakte museum. Waar ze vroeger al niet op schaatsten....

Hindeloopen - sluiswachterswoning bij de jachthaven

We fietsen 's middags door Gaasterland, en pakken en passant het piepkleine stadje Sloten mee. Bijzonder hoor: In Friesland fietsen en het idee hebben dat je op de Veluwe bent.
Op zaterdag koersen we weer naar Oene, met een tevreden gevoel. Het comfort van de camper bevalt ons goed, en daarnaast vinden we het prettig om vlot door te kunnen pakken. Je kunt 's ochtend snel vertrekken, en onderweg is een bak koffie zo gezet. Gaan we vast nog eens doen.

Osama BL

"Wat vind jij nou van de dood van Osama Bin Laden, kan dat zo maar ?" vraagt mijn lunchpartner bij UVIT me gistermiddag.
 Scherpe vraag ! Vanuit een waarschijnlijk breed gedeeld rechtvaardigheidsgevoel is mijn eerste reactie: De Amerikanen hebben het volste recht om met hem af te rekenen. Dat zal ook het sentiment van de talloze Amerikanen zijn geweest die juichend de straat op gaan. Eindelijk recht, de gelijkmaker. Maar die uitzinnige menigte doen mij ook denken aan feestende Arabieren die op straat 9/11 vieren. We verschillen niet zoveel van elkaar: Oppassen dus met een snel oordeel....

Tijdens die lunch stel ik een tegenvraag: "Waren de aanslagen op Hitler gerechtvaardigd ?" Nu zitten we middenin een belangrijke ethische vraagstelling: Wanneer is de toepassing van geweld toegestaan ? Al pratend verzinnen we een aantal voorbeelden:

1. Meerdere malen wordt geprobeerd Hitler te doden: burgers doen dat, individueel of als groep, en legerofficieren
2. De Amerikanen doden Osama Bin Laden. Hij pleegt verzet - zo luidt het verhaal - en wordt doodgeschoten
3. Er loopt een rechtszaak tegen een kinderverkrachter. De moeder van het meisje weet de rechttbank binnen te dringen met een pistool en schiet de verdachte dood.
4. 's Avonds, thuis, weet GJ nog een hypothetisch voorbeeld toe te voegen dat naar voren is gebracht door de Engelsman N.T. Wright: Een Ierse verdachte van een desastreuze bomaanslag met veel slachtoffers weet naar de Verenigde Staten te vluchten. De Britten sturen er een vliegdekschip naar toe. Met helikopters vliegen commando 's naar de schuilplaats van de verdachte en doden hem.

Over situatie 3 worden we het snel eens: wel begrijpelijk, maar niet gerechtvaardigd. Je mag het recht niet in eigen hand nemen. Maar de andere situaties zijn lastiger.
Het opleggen en uitvoeren van straffen, het beschermen van eigen have en goed, of soevereiniteit, en de toepassing van geweld die daarbij nodig kunnen zijn, zijn voorbehouden aan gezagsinstanties. Opnieuw een paar voorbeelden:

1. De eenvoudigste situatie: het gezin. Kinderen mogen elkaar niet straffen, dat doen de ouders. Wat ouders mogen is wel ingeperkt door wetgeving.
2. Op school: Leerlingen sturen elkaar niet de klas uit, dat doen leraren. Ook daar gelden regels waar leraren zich aan moeten houden, bepaald door directie, schoolbestuur, of Ministerie van Onderwijs
3. In de samenleving: Een automobilist mag geen bekeuring uitdelen, dat doet de politie. En die is weer gehouden aan richtlijnen van het Ministerie
4. Als natie: bedrijven kunnen sancties of boetes opgelegd krijgen van het Ministerie van Economsiche Zaken. Het Ministerie heeft zich wel te houden aan regelgeving van de Europese Gemeenschap.
5. Voor natie-overstijgende zaken is er nog het internationale strafrecht, dat toegepast wordt bij de  berechting van oologsmisdadigers
6. De laatste vraag wordt levensbeschouwelijk: waar baseer je uiteindelijk de toepassing van geweld op? De rechten van de mens zijn een poging om een universele basis hiervoor te leggen.

Ik voel me thuis bij de Leer van de rechtvaardig oorlog (LRO), een al heel lang bestaande doordenking van het oorlogsrecht. De LRO heeft o.a.  joodse, islamitische, en christelijke bijdragen, en wordt tot op de dag van vandaag doorontwikkeld.  In deze reactie vind je waardevolle quotes van Augustinus over de toepassing van geweld en het voeren van oorlog.

Zoals bovenaan al vermeld: Ik vind de actie gerechtvaardigd. Er blijven wel belangrijke vragen staan die een goed antwoord verdienen. Ze worden goed samengevat in een bijdrage van de Kroaat Miroslav Volf, hoogleraar aan Yale University. Hij schrijft op het eind:

• Osama bin Laden was the most infamous voice of hatred and the most dangerous purveyor of terror in today's world. Clearly, a significant measure of good has been achieved in that an evildoer of such magnitude is no longer scheming about how to harm and kill innocent people--as well as seriously disrupt the lives of just about all of us (airport scanners!).

• For the followers of Jesus Christ, no one's death is a cause for rejoicing. This applies to Osama bin Laden no less than to any other evildoer, large or small. Jesus Christ died for all; there are no irredeemable people. The path of repentance is open to anyone willing to walk on it, and no human being has the right to permanently close that path for anyone.

• We are right to feel a sense of relief that a major source of evil has been removed. But we should reflect also on the flip side of that relief: the nature of our fears. As the King hearings and state-level anti-Sharia bills indicate, many people in our nation find themselves under a spell of a "green scare" analogous to the red scare of the 1950s. But fear is a foolish counselor, and our war in Iraq--unnecessary, unjust and counterproductive--is evidence of this.

• Osama bin Laden was killed through an action that instantiates American exceptionalism. We will never consent to grant other nations (China, as an emerging superpower?) the right to intervene in other sovereign states the way we just intervened in Pakistan. As believers in the one God, Christians are universalists. We should not ourselves exercise rights we are unwilling to grant to others. This basic principle of morality should apply to international relations as well.

GTD

Recentelijk ben ik overgestapt op een nieuw gereedschap voor GTD: Toodledo. Eerst maar even toelichten waar dit over gaat: GTD staat voor Getting Things Done. Het is een timemanagementsysteem bedacht door de Amerikaan David Allen (wiki).
Ik liep er enkele jaren geleden tegen aan. Omdat ik actielijsten nodig heb om dingen gedaan te krijgen - ik vergeet teveel - was ik geïnteresseerd: Zou GTD nog iets kunnen toevoegen aan mijn to-do lijstjes ?
Het antwoord is duidelijk: ja. Het grote voordeel van GTD is dat het niet een registratiemiddel is, maar een wijze van werken. Het maakt GTD niet uit of je je zaken vastlegt op papier, in je iPhone, je mailprogramma, of waar dan ook. De GTD-lijst kan allerlei gedaanten aannemen, wat maar bij jou past.

De volledige GTD aanpak  staat in dit schema: 

GTD stelt voor dat je niets meer probeert te onthouden, maar alles vastlegt in je GTD-lijst. Het grote voordeel is dan dat je "je hoofd leeg maakt". Ik was eerst sceptisch over deze gedachte, maar ik was snel om: het werkt echt. Wanneer je goed je GTD-lijst bijhoudt verdwijnt dat zeurende stemmetje: Heb je wel aan alles gedacht...? en ga je vertrouwen op je lijst. Dagelijks raadpleeg je je lijst, en vult die aan met nieuwe acties en afspraken. Grotere activiteiten groepeer je in "projecten" waar je deelacties onder plaatst.

Een andere belangrijke gedachte is dat je een klus niet eindeloos vaak begint en weer weglegt. Alles dat je binnen 2 minuten kunt regelen handel je meteen af: een telefoontje, een eenvoudige email beantwoorden, een klusje in huis, iets opruimen. Alles wat meer tijd kost komt in je GTD-lijst.

Natuurlijk ben je er niet met vastlegging. Een derde belangrijke stap is de wekelijkse onderhoudsbeurt van je GTD-lijst. David Allen stelt voor dat je daar de tijd voor neemt, hij noemt 1 à 2 uur, b.v. op de vrijdagmiddag.  Je loopt langs al je projecten en kijkt of het in orde is. Je stelt de prioriteiten voor de komende week vast zodat je weet waar je dan aan gaat werken.

Voor de vastlegging gebruik ik Toodledo, een online gereedschap, dat ik dus ook op mijn mobieltje kan gebruiken.
Het heeft de voor mij juiste mogelijkheden om mijn acties te groeperen, namelijk op 3 niveaus. Ik onderscheid een aantal hoofdgebieden, bijvoorbeeld UVIT (werk), CDA, en St.Present. Daarbinnen kan ik vervolgens projecten plaatsen. Onder CDA plaats ik b.v. de volgende Midnight Politics. En daaronder vermeld ik de echte acties, b.v. spreker vragen, en PR regelen.
Toodledo heeft uitgebreide mogelijkheden voor bewaking, maar ik houd dat simpel. Ik vermeld start- en einddatum, maar gebruik die nauwelijks voor dagelijkse bewaking. Dat doe ik met de prioriteit. Standaard staat alles op prio 1 (laag). Bij de wekelijkse onderhoudsbeurt bepaal ik welke acties de volgende week moeten gebeuren, en die krijgen prio 3 (hoog). Door in Toodledo alle acties met prio 3 op te vragen krijg ik dus meteen te zien wat er z.s.m. af moet. Dat is dus mijn dagelijkse to-do lijst

Goede Week

Het Paasfeest is gevierd, de Goede Week is achter de rug. Zomaar een paar van die momenten waarvan je weet dat ze je dierbaar zullen worden, woorden die je niet meer zult vergeten:

Op dinsdagavond naar de Matthéüs Passion in de Dominicanenkerk in Zwolle. Het is dan al prachtig weer. Het dubbelkoor O Mensch bewein dein Sünde gross wordt vlak voor de pauze gezongen, één van mijn lievelingsnummers uit de Matthëüs. De fluiten spelen de sprankelende melodie, de koren zingen het majestueuze koraal, het jongenskoor er boven uit op de melodie van psalm 68.
Dan is er koffie, dat hoort er ook bij, en beleefd dringen we door de nauwe gangen van het klooster naar de koffietafels. In de binnentuin geeft de tuinman de bloemen water. Er staat een forse magnolia in volle bloei, wat een mooi gezicht. We mogen onze koffie in de tuin opdrinken, en weldra staan er tientallen bezoekers gezellig te kletsen.


Op donderdagavond kijk ik naar de opnames van The Passion in Gouda. Professioneel, en de liedjes zijn mooi. Syb en Do komen overtuigend over. Alles klopt, behalve bij mij, want ik krijg de goede golflengte niet te pakken. Een passiespel is een publiekstrekker, ook in 2011, en daar is voor gezorgd. Ik begrijp dat je dan in een festival-sfeer terecht komt waar het goed toeven is omdat je allemaal bij elkaar bent. Maar bij mij wil het maar niet landen...

In de zaterdag-Trouw schrijft Willem Jan Otten een intrigerend artikel over de koreaanse film Poetry. Zijn openingszin blijft meteen bij me haken: Er zijn talloze manieren om deel te nemen aan het ongemakkelijke ritueel dat Pasen heet. Dit jaar is het mogelijk om naar een film te gaan die Poetry heet.
Het gaat me nu even niet om de film - die ik overigens wel wil gaan kijken - maar om het ongemakkelijke ritueel. We vieren Pasen, maar wat gebeurt er dan dat aanleiding geeft voor een feest ? De marteldood van Jezus ? Zoiets vier je niet. Zijn opwekking uit de dood ? Natuurlijk draait het daar om, maar daar hadden de discipelen van Jezus geen notie van. Wij kennen de diepere betekenis van de gebeurtenissen, en wat voor een feest kun je daar van maken ! Maar als je "in het verhaal zit" en de gebeurtenissen probeert mee te beleven dan is het allemaal zo pijnlijk en verwarrend.

Op Paasmaandag wandelen we 's middags in het park bij kasteel de Cannenburg. Het is naast de deur, je fietst in een uurtje van Oene naar Vaassen. De beuken zijn de afgelopen dagen uitgelopen, het groen is nog heel licht, daarboven een strakblauwe hemel. Op het terras bestel ik een Hoegaarden en knijp het citroenschijfje stevig uit. Zalig, wat een goede week.

Jongeren en de Lijdenstijd

Gisteravond was de laatste vastenmaaltijd in de Lijdenstijd van 2011. We kwamen bijeen in het parochiehuis van de H.Martinus in Epe, en het was er volle bak. Zo'n uur eten met elkaar vliegt dan om, en we genieten van dit eenvoudige stukje oecumene.

Ik raakte in gesprek met K. en we kregen het over de betrokkenheid van mensen bij het kerkenwerk. Ik denk dat we in de kerk wat nuchterder moeten omspringen met het kwijnende bestaan van sommige kerkelijke activiteiten. De vormen waarin we ons geloof beleven zijn aan tijd en plaats gebonden, en soms kun je maar beter stoppen met een aanpak of een activiteit.

Wat ik een grote uitdaging vind, is het doorgeven van de traditie aan jongeren. Als jongeren vanuit hun geloof in beweging komen dan heb je iets belangrijks te pakken en is het zaak om de trend te wegen en er zo mogelijk bij aan te haken.

Dit is heel algemene praat, dus nu concreet. Het is me dit jaar opgevallen dat jongeren actief aan de slag gaan met de Lijdenstijd / Veertigdagentijd. Dat had ik zo nog niet eerder gezien. Het zijn weer de meiden die de trend inzetten, de vrouwen houden de kerk toch vaak aan de gang.
Een paar voorbeelden:

World Vision, Time to Turn, en de HGJB hebben een project Make a Difference in elkaar gezet. Jongeren hebben een actieboekje besteld. Het is de bedoeling om in de Lijdenstijd dagelijks een opdracht uit te voeren, zoals:

• Breng alle thuisgenoten ontbijt op bed
• Lees Filippenzen 4:4-5 en groet zoveel mogelijk mensen onderweg
• Ervaar één dag wat honger is: sla een maaltijd over
• Stuur de dominee een mail over zijn preek
• Lees Spreuken 12:10 en koop biologisch vlees

Dat is natuurlijk een prachtige mix: dienen, vasten, bijbellezen, zorg voor de Schepping.

Een ander voorbeeld: enkele meiden laten in de vastentijd alle hapjes staan, en eten tijdens de maaltijden geen vlees. Het is soms wel eens vervelend, maar je went er eigenlijk best snel aan, was hun reactie.

Zulke initiatieven ontdekken en helpen om ze verder te laten groeien, dat is goed bestede tijd. Wat  heeft het voor de jongeren betekend? Willen ze het delen met andere jongeren, en het als groep doen ? Het Make a Difference project leert jongeren diverse belangrijke dingen, en daar kun je op voortborduren.
De Lijdenstijd als bron van geloofsvernieuwing, daar zijn die weken toch voor bedoeld !

Voorjaarsretraite 2011

"Ga je nu al weer weg? Je bent er nog maar net....", zegt de gastenpater als ik zaterdagochtend afscheid neem. Inderdaad, een retraite van een paar dagen is zo voorbij.
Ik heb het goed gehad in Abdij Tongerlo. Het is lente, de zon schijnt uitbundig, en de pruimenbomen in de kloostertuin bloeien uitbundig. In de hoge abdijkerk is het  licht en stralend, en zoals altijd heel stil.

Mijn dag in het klooster begint om 6 uur 's ochtends met scheren en douchen, zodat ik om 6.45u fris in het koor van de abdijkerk ben voor het ochtendgebed. Dat duurt een uurtje, afhankelijk van de lengte van de psalmen van die dag. Ik probeer zoveel mogelijk mee te zingen en te buigen. Het laatste houdt me wakker, het eerste doordrenkt me met die oeroude psalmenteksten. Een vorm van bidden die ik me eigen probeer te maken door gewoon maar mee te doen en te blijven oefenen. Zo heb ik vroeger toch ook van alles geleerd ?

Na het ochtendgebed gaan de gasten ontbijten. In Tongerlo logeren de gasten niet in het Slot, zodat er zowel mannen als vrouwen welkom zijn. Tijdens de maaltijden hoeft er dus ook niet gezwegen te worden zoals dat het geval is bij de monniken in de refter. Die eten al luisterend naar de voorlezer hun boterhammetje, wij gasten hebben vaak gezellige tafelgesprekken.

In de ochtend neem ik op mijn kamer ruim de tijd voor de bijbellezing van die dag. Ik probeer in het klooster op allerlei manieren te luisteren: in de getijdendiensten, bij de persoonlijke lezing, of tijdens de gesprekken met de gastenpaters of de andere gasten. Want daar gaat het me om in het klooster: de tijd nemen om te luisteren, want Hij kan tot je spreken, op allerlei manieren.

Vaak ga ik 's ochtends ook studeren op het orgel in de abdijkerk. Daar geniet ik met volle teugen van. Het is een groot orgel met 4 klavieren waar je alle orgelliteratuur goed op spelen kunt. En of het nou zacht is of het volle werk, het klinkt fantastisch. Ik speel er veel Bach, mooiere muziek is er niet.

Om 11.30u is het tijd voor de Mis. We zitten dan niet in het koor maar gewoon in de kerk. Het is een sobere, stijlvolle viering, en bijna altijd zijn er naast de kloostergasten wel enkele dagjesmensen.
Aansluitend gebruiken we dan de warme maaltijd.

De middag gebruik ik voor de lichaamsbeweging. Ik maak een lange wandeling van enkele uren door de omgeving, er zijn legio wandelroutes rondom Tongerlo en Westerlo. Welbewust ga ik niet er ver op uit: ik ben nu even geen toerist. Al wandelend kan ik goed mediteren. Het is alsof het ritme van het lopen ruimte in het hoofd en het hart geeft.
De middag eindigt met het avondgebed, om 17.30u. Vaak zijn dan de nieuwe gasten gearriveerd die soms nog onwennig hun weg zoeken in de koorbanken en in de bundels met de teksten en liederen. De gastenpaters of de andere gasten helpen hen dan even.

Na het avondgebed is de broodmaaltijd, en daarna heb je de avond voor je. Er is geen achtuur-moment met koffie en journaal, en dat vind ik steeds weer onwennig. Wel is er een gasten-huiskamer waar je bij elkaar kunt komen en wat kunt drinken. Jazeker: ook een abdijbiertje, een Tongerlose tripel, niet te versmaden. Omdat het vastentijd is heb ik me deze keer bij vruchtensapjes gehouden, de gezelligheid lijdt daar niet onder.

Natuurlijk lees ik veel, met name 's avonds is daar ruim de tijd voor. Zo kom je weer eens vlot door een boek.
En ja: dan is een avond snel om, en vliegen de dagen voorbij. Bij een volgend retraiteverslag ga ik dieper in op sommige onderdelen van de retraite.