Hoezo Heilige Geest ?

Op Twitter berichtte onze zeer gewaardeerde vorst Koning_NL gisteren  het volgende: Geen paniek, Landgenoten. Wij laten uitzoeken of de Heilige Geest met #Pinksteren verantwoordelijk is voor het mooie weer. Daar kan ik kort op antwoorden: de Heilige Geest is daar niet verantwoordelijk voor. Maar waarvoor dan wel ?

Het eerste antwoord kreeg ik gisteravond, in een puntgave preek van ds.Niesing, oud-predikant van Oene. De Heilige Geest is God, Die in je hart woont. Dat is niet zweverig, maar heel concreet. Iedereen die zich hartelijk verbonden weet met zijn of haar dierbaren, heeft een plek in het hart voor die personen. En die hartelijke verbondenheid wordt sterker naarmate de relatie intiemer wordt en dichter bij komt. Je geliefde woont in je hart, er is toch geen mooiere manier om uit te drukken hoe nabij je elkaar bent ?

Zoiets is er ook aan de hand met God. En dat is tegelijkertijd hartverwarmend èn beangstigend. Want God zo dichtbij is confronterend. Wil ik dat wel ? Gisteravond greep me dat aan, is het niet beter en veiliger om Hem op afstand te houden ?
Ds. Niesing preekte over Romeinen 8, die fantastische toespraak over de Heilige Geest. Die maakt ons tot kinderen van God. En onze sterfelijke lichamen worden levend gemaakt door die Geest, die ons woont. Dit is Nieuws: vol hoop en met een ongekende kracht.

Ds. van de Wetering had gisterochtend een even waardevolle Pinksterpreek, die aansloot bij de woorden van Bonhoeffer die ze vorige week citeerde: es wird Menschen geben, die beten und das Gerechte tun und auf Gottes Zeit warten.
Ze zei ongeveer het volgende: We kunnen God ook voor de voeten lopen. We hebben allerlei plannen voor het Koninkrijk van God, en hebben daarvoor de Heilige Geest nodig. En hoe specialer de act, hoe beter. Maar zo werkt het niet. Een christen wacht op God. Eerst luisteren, en dan pas aan de slag. Waardevolle gedachte.

Pinksteren. Het zijn goede dagen geweest.

Co-op Capitalism en Rijnlands Denken

Laat ik maar beginnen met Noreena Hertz, bekend Engels econome en actievoerster. In 2001 kocht ik haar boek The silent takeover: global capitalism and the death of democracy. Een fel geschreven boek waarin ze stelt dat de invloed van het internationale bedrijfsleven op het wereldgebeuren groeit, en de rol van democratische regeringen afneemt. Niet iedereen was het met haar analyse eens, zoals bijvoorbeeld de recensent van de Guardian in deze review.
Haar kritische houding t.a.v. global businesses is bij me blijven hangen. Deze week kwam ik haar boek tegen in de boekenkast en dat was de aanleiding om op haar site te gaan kijken waarmee ze de afgelopen jaren bezig is geweest. Ik kwam er een policy paper tegen met de aardige titel Co-op Capitalism.

Noreena Hertz op de conferentie "Names not numbers" maart 2013

In dat artikel pleit ze ervoor om afscheid te nemen van het tijdperk van het Gucci Capitalism:  an era whose fundamental assumptions were markets should be left to self regulate, governments should be laisse faire, and human beings are nothing more than rational utility maximisers. Ronald Reagan, Margaret Thatcher and Milton Friedman zijn de klinkende namen van het Gucci Capitalism. In Nederland hebben we het de afgelopen 20 jaren ook omarmd.
Na uit de doeken te hebben gedaan waarom Gucci Capitalism op zijn retour is, volgt een exposé van Co-op Capitalism:
Hier speelt niet het individu de hoofdrol, maar de samenleving. Er is veel meer oog voor het belang van cohesie in die samenleving. Netwerken en verbindingen tussen groepen in de samenleving hebben grote waarde.
Daarnaast waardeert Co-op Capitalism niet alleen maar de resultaten van zakelijke activiteiten, maar ook het proces dat ertoe leidde en de spelers en hun relaties die daarbij betrokken waren.
Waar Gucci Capitalism alleen concurrentie en competitie als werkstijlen kent, heeft Co-op Capitalism ook oog voor het belang van samenwerking en het afzien van eigen winstmaximalisatie ten behoeve van grotere belangen dan die van het eigen bedrijf.

Het lezen van dit artikel is een feest der herkenning: het is dezelfde boodschap die we allang kenden als het Angelsaksiche model versus het Rijnlandse model (wiki).
Recentelijk is het Rijnlandse model omarmd door het CDA. Door CDA-Friesland is een rapport opgesteld  Rijnlands denken en doen dat brede weerklank gevonden heeft bij andere afdelingen van het CDA. CDA-prominent Hein Pieper, dijkgraaf van Waterschap Rijn en IJssel, toert al enkele jaren langs de CDA-afdelingen om het Rijnlandse denken te promoten. Dat raakt nu in een stroomversnelling. Trouw schreef er in februari een positief artikel over.
De match met de kernwaarden van het CDA is dan ook groot: het primaat van de samenleving, de verantwoordelijkheid bij de burgers, de nadruk op collegialiteit, langetermijn strategisch denken, de betekenis van economische activiteit voor de lokale gemeenschap, waardering van professionaliteit en integriteit.
Rijnlands denken en doen is geen knop die je kunt onzetten naar de gewenste stand. Het is een kijk op de samenleving, een wijze van omgaan met elkaar, en die moet aangeleerd worden. Rijnlands denken heeft ook valkuilen: stroperigheid, het onbenut laten van talenten, het verdoezelen van conflicten, en soms een verminderde drive om toppresataties te leveren. Als de goede elementen uit het Angelsaksische model gecombineerd worden met het Rijnlandse model ontstaat er een bijzonder krachtige wijze van denken en doen in de samenleving. En dat hebben we nodig.

Zonnepark - 4

In mijn vorige blog over het lokale zonnepark in september schreef ik dat er twee belangrijke obstakels waren om verder te komen  met ons lokale burgerinitiatief:

• we hebben niet voldoende tijd beschikbaar om stevig door te pakken
• de businesscase voor een zonnepark is niet goed rond te krijgen omdat zelflevering (salderen) niet toegestaan is

Vanwege deze patstelling hebben we maar eens een stevige winterslaap gehouden, dat schijnt best duurzaam te zijn. Geen vergaderingen, geen gereis, geen verslagen tikken, allemaal prima natuurlijk. 

 

Of moeten we toch naar de keramische brandstofcellen ?

In februari zijn we weer van start gegaan, met een nieuwe samenstelling van de werkgroep. Duurzaamheidsmaat AvT had enkele enthousiastelingen weten te strikken. Dat heeft uitstekend gewerkt, wat een gezonde portie begeestering niet te weeg kan brengen !
In een strak ritme van tweewekelijkse overleggen hebben we de zonnepark ideeën van vorig jaar ontstoft, nog eens kritisch bekeken, en toen de conclusie getrokken dat onze volgende stap het uitvoeren van een haalbaarheidsstudie moest gaan worden.
Die moet duidelijk gaan geven over de mogelijke risico's en blokkerende factoren. In het haalbaarheidsplan worden "grofmazig" een aantal thema's onderzocht, zoals:

• business case / het ondernemersplan
• lokatie en ruimtelijke ordening
• techniek
• stakeholderanalyse
• juridische aspecten
• milieuzaken

Wanneer er een positief advies wordt gegeven in de eindrapportage van de haalbaarheidsstudie kan de volgende fase beginnen: het uitwerken van een definitief businessplan. Daarin worden bovenstaande thema's in detail verder onderzocht.

 

Om het haalbaarheidsplan te kunnen maken is expertise  nodig, of geld om die in te kunnen kopen in de vorm van adviesuren. Daarom hebben we inmiddels met de gemeente Epe en met het Veluws Centrum voor Technologie contacten gelegd om te overleggen over financiële ondersteuning. Als dat lukt kunnen we gaan beginnen met de haalbaarheidsstudie.

 

Omdat er honderden inititiatieven voor de lokale opwekking van schone energie zijn, is er al heel veel uitgezocht. Op de sites van HierOpgewekt en e-Decentraal is een ruime keus aan seminars, workshops, en factsheets te vinden. Het is natuurlijk zaak om al tijdens de haalbaarheidsstudie hier goed gebruik van te maken.
In januari heeft de Vereniging van Nederlandse Gemeenten een rapport gepubliceerd getiteld Lokaal Energiek: decentrale duurzame energie. De centrale onderzoeksvraag in dit rapport luidt: Wat gebeurt er als 50% van de huishoudens in Nederland hun eigen elektriciteit decentraal duurzaam opwekken?

Hierin worden een business case voor lokaal opgewekte energie en een MKBA (maatschappelijke kosten en baten analyse) uitgewerkt.
In de samenvatting van het rapport staan o.a. de volgende conclusies: Onder het huidige fiscale regime is de business case financieel rendabel voor de alternatieven Windenergie,Zonnepark en Zon-PV eigen dak.
Om de MKBA te kunnen beoordelen zal ik me stevig moeten verdiepen in de gebruikte methoden, deze benadering is me niet vertrouwd. Duurzaamheidsblogger Henri Bontenbal heeft de MKBA kritisch becommentarieerd in dit duidelijke artikel. Zoiets helpt de beginneling op weg.

Al lezend ontdek ik ook de kritische en goed onderbouwde tegengeluiden. Er valt nogal wat af te dingen op de positieve effecten van wind- en zonne-energie. Theo Wolters beschrijft op climategate.nl de effecten van decentrale energie-opwekking op 's lands economie. Dat zijn fundamentele bezwaren.....

Voorjaars-ledenvergadering CDA-Epe

Op een ledenvergadering gebeurt natuurlijk nooit iets. Een suffig zaaltje, een handjevol leden, misschien een spreker, en tot slot de huishoudelijke agenda, met als hoogtepunt de bespreking van de begroting waar altijd wel iemand grote belangstelling voor heeft, tot ergernis van de rest die naar huis wil.
Of het nou de sport- of de toneelvereniging is, een club voor natuurbehoud of een politieke partij, op veel plekken gaat het er zo aan toe.
Dat is natuurlijk betreurenswaardig. Ledenvergaderingen zijn de ultieme bewijzen van de betrokkenheid van de burger bij het werken aan het algemeen belang. Het is democratie in actie op het grondvlak, het gezamenlijk besturen van de zaak waar je voor staat: je sport, je muziek, je overtuiging over de inrichting van de maatschappij. Als het daar niet meer gebeurt dan zijn de rapen gaar. Want dan zullen we ook geen motivatie meer kunnen opbrengen voor de grotere zaken: het besturen van een sportregio, knokken voor goede ruimtelijke ordening in je provincie, of meedoen aan het landelijk bestuur.

De ledenvergaderingen van CDA-Epe ontkomen niet aan deze slijtageslag. De harde kern van de afdeling wordt ouder. Dertigers en veertigers zijn moeilijk te porren voor een actieve rol, en jongeren weten maar nauwelijks wat een politieke partij doet en hoe gemeentebestuur werkt.
Gisteravond ging het anders, en dan weet je: hier doe ik het voor. Een avond vol bezieling en passie over lokaal bestuur, onze plek daarin: christenen die aan politiek doen, en de keuzes rond werk, zorg, gemeentelijke fusies, en het omgaan met de krimpende economie.
En wat moed en hoop geeft: zulke debatten hebben we steeds vaker op onze ledenvergaderingen. En als ik dan ook nog kan meedelen dat we twee, misschien drie jonge bestuursleden hebben gevonden, kan de avond niet meer stuk.
In plaats van een spreker uit de Tweedekamerfractie van het CDA hebben we deze keer besloten om drie korte inleidingen te houden: ik vanuit het bestuur, Joop namens de fractie, en Jan als wethouder. Thema: de koers van CDA-Epe in een sterk veranderende samenleving.
Ik ga als eerste en vertel over het Rijnlandse en het Angelsaksische model en over de ideeën van Bob Goudzwaard over de economie van het genoeg:  een ongebreideld geloof in de groeieconomie zal uiteindelijk vastlopen in hebzucht en een tweedeling van de maatschappij. Ook heb ik twee boeken meegenomen die ik met interesse gelezen heb, of aan het lezen ben:

• De nieuwe democratie van Willem Schinkel. Dit is een knappe analyse van de vervlakking in het politieke handelen, waar er weinig of geen onderscheid meer is tussen linkse en rechtse politiek, en waar grote visies verdwenen zijn. Schinkel voert een vlijmscherpe polemiek en analyseert genadeloos de hypocrisie van veel politici. Maar veel uitzicht geeft hij niet, het blijft dus letterlijk een enigszins hopeloos boek
• For the Common Good, van de Amerikaanse wetenschappers Daly en Cobb. Zij zitten op de denklijn van Bob Goudzwaard. Ze presenteren dus, anders dan Schinkel, wel degelijk een visie op de toekomst. Daly is de econoom die aan de wieg staat van ecological economics. Dat is geen simpele bioboer huishoudkunde, maar een fundamentele andere benadering van de economie. Niet de calculerende burger die streeft naar individuele behoeftenmaximalisatie staat centraal, maar het geheel van gemeenschap en individu, de natuur, en de toekomst. Voor de fijnproevers: Dale stelt voor om de bekende welvaarts-prestatiemeter Bruto Nationaal Product per hoofd van de bevolking te vervangen door de Index of Sustainable Economic Welfare

Jan geeft zijn visie op de inzet van vrijwilligers bij de grote transities in het sociale domein: jeugdzorg, AWBZ, en de Wet Werken naar Vermogen. Hij wil de afzonderlijke vrijwilligerorganisaties zoveel mogelijk laten samenwerken en hun krachten laten bundelen. Een burger die hulp nodig heeft, zou voor "lichtere" hulpverlening terecht moeten kunnen bij een vrijwilligerloket waar hij of zij verder wordt geholpen door vrijwilligers. Er worden kritische vragen gesteld in de zaal: hoe zit het met de rol van de zorgprofessional, we kunnen toch maar zo niet iedereen een injectiespuit in de handen drukken ?
Joop eindigt met een analyse van de opties die de gemeente Epe heeft in het samenwerkingsverhaal. Minister Plasterk wil toe naar 100.000+ gemeenten. Dat zou voor vele plattelandsgemeenten betekenen dat er gefuseerd moet worden met meerdere buurgemeenten. Is daar het lokaal bestuur dan mee gediend? En is de Rijksoverheid nu niet juist bezig met de grote decentralisaties (transities) omdat de gemeenten zo dicht bij de burgers staan ? Samenvoeging is het kind met het badwater weggooien. In de zaal worden alternatieven genoemd: de gemeenten Dalfsen en Ommen zijn zelfstandig, maar delen hun ambtenarenapparaat. Dat lijkt inderdaad efficiënt. Vooralsnog verschillende de meningen fors. We hebben nog wat te doen als CDA-Epe voordat we een verkiezingsprogramma hebben zonder vage compromissen.

Film: The Mill and the Cross - 2011

Dit is de wonderlijkste film die ik ooit gezien heb. Eigenlijk wilden GJ en ik een andere film gaan kijken. Toen dat niet lukte, besloten we deze film te nemen, en belandden we in een waar visueel experiment. Ik vind de film fascinerend, een kijkfestijn. Maar wees gewaarschuwd: het verhaal zit 'm in de beelden, en niet in wat er gezegd wordt. Er wordt nauwelijks gesproken in deze film, en niet iedereen vindt dat prettig.
De film roept herinneringen in me op aan Stalker van Andrej Tarkovsky: langzame shots, prachtige close-ups, een slow motion film, om slechts enkele dingen te noemen over die briljante film.

Rutger Hauer als schilder Pieter Bruegel

In The Mill and the Cross wordt het bekende schilderij De Kruisdraging van Pieter Bruegel de Oude tot leven gewekt door de Poolse cineast Lech Majewski.
Het is een volgepakt schilderij. Pieter Bruegel was geïnspireerd door Jeroen Bosch. Vaak koos hij  het boerenleven op het platteland van Brabant en Vlaanderen als inspiratiebron. Op het schilderij zien we dat allemaal terug. Een markant onderdeel is de puntige rots met bovenop een molen. De kruisdragende Jezus wordt omringd door de menigte, die haast in feeststemming lijkt te zijn vanwege het wachtende vermaak: in de Middeleeuwen waren executies publieke evenementen.

De film lijkt een dromerige meditatie van de cineast over het schilderij. Daarbij gebruikt hij ingenieuze 2D en 3D hulpmiddelen en creëert er wonderbaarlijke effecten mee: de achtergrond van het beeld is schilderij, op de voorgrond staan acteurs. In de verte bewegen geschilderde ruiters te paard, dichtbij is er een straatbeeld met spelende kinderen. Het schilderij gaat daardoor  leven, en de werkelijkheid wordt schilderij, wat een vondst.

Naast de meditatieve flow van de film valt er ook veel te genieten van de prachtige beelden van het alledaagse leven. Er is alle moeite gedaan om het tijdsbeeld van toen in alle details tot leven te wekken, en wat mij betreft is dat zeer geslaagd. Het leven in de huizen, slapen en ontwaken, eten, werken, kinderen, de repressie van Spaanse soldaten die moordend en plunderend rondtrekken, het blijft boeien. En het blijft "schilderachtig", alsof delen van he schilderij weer tot leven komen, maar toch ook schilderij blijven. De wijze van filmen draagt daar aan bij: rustige "waarnemende" shots, en weinig of geen dialoog.

"Kruisdraging" van Pieter Bruegel de Oude (1564)

Twee verhaalijnen worden wel "verwoord":
Pieter Bruegel vertelt over het hoe en waarom van zijn schilderij, en Maria vertelt over haar zoon die gekruisigd wordt. Beide verhaallijnen vind ik niet zo interessant.
Wat me wel boeit is de molen op de rots. In de film zegt Bruegel dat de molenaar als God is: vanaf grote hoogte kijkt hij neer op het gedoe beneden. Al aan het begin van de film zien we het molenaarsechtpaar ontwaken en hun ochtendritueel uitvoeren. Hij gaat eten, zij begint te rommelen met potten en emmers. Ze bevinden zich in een gigantische grot, en slapen naast het mechaniek van de molen: immense tandwielen en assen. De molenaar zet het in werking, een imposant gebeuren. Hij stuurt de knecht naar boven en die beklimt een immense trap in het gewelf. Boven en buiten gekomen staat hij op de omloop van de molen. Later zal de molenaar, steeds in een wit  engelachtig gewaad, regelmatig de mensenmassa observeren. Er zijn prachtige beelden van de rots en de molen, zowel van onder- als van bovenaf. Het blijft fascineren: wat betekent die molen voor het mensengewriemel beneden ?

Goede Week

Zo noemen veel christenen de komende week. Stille week hoor je ook, en in het Engels is het Holy Week. Een week zo volgepakt met gebeurtenissen dat het je duizelt. Geen happening of ramp, geen Facebook project X bijeenkomst. Het is zelfs al een tijd geleden: zo'n 2000 jaar. Het was wel in het toen ook al turbulente Midden-Oosten.
Morgen beginnen we, Palmzondag. Jezus arriveert in Jeruzalem. Onder gejuich wordt hij door de crowd verwelkomd, we zwaaien met palmtakken en leggen ze op de grond als rode loper. Jezus de bevrijder ! Maar er broeit ook iets: machtige mannen willen zijn dood.
Er volgen enkele dagen van felle confrontaties op het tempelplein tussen Jezus en het religieuze establishment. Ze verwijten Jezus blasfemie: Hij zegt dat hij Gods Zoon is, en maakt zich daarmee aan God gelijk. Daar staat de doodstraf op.

Op Witte Donderdag komen we aan bij het Joodse Paasfeest. Jezus viert met de harde kern van zijn volgelingen, de twaalf discipelen, het Pascha: de feestelijke herdenking van de bevrijding van het Joodse volk uit de slavernij in Egypte. Op het eind deelt Jezus brood en schenkt wijn en zegt de discipelen dit altijd te blijven doen. Tot op de dag van vandaag vieren we dat: de maaltijd van de Heer met brood en wijn.
Dan volgt de donkerste dag ooit: Goede Vrijdag. Jezus wordt 's nachts gearresteerd en na een showproces terechtgesteld: kruisiging, een wrede dood, door de Romeinen opgelegd aan misdadigers. Zijn volgelingen halen hem van het kruis en begraven hem in een nieuw nog ongebruikt rotsgraf in de tuin van Gethsémané.
Ogenschijnlijke rust volgt, op de Joodse shabbat, stille zaterdag. De discipelen hebben zich teruggetrokken, en zijn gedesillusioneerd. Getraumatiseerd zouden wij zeggen, en we zouden roepen om de therapeuten voor de verwerking. De religieuze machthebbers verzoeken om een Romeinse wacht bij het graf.
DAN.... wat is er aan de hand op Paaszondag ? Vrouwen gaan naar het graf om om Jezus' lichaam te verzorgen en klaar te maken voor de definitieve sluiting van het graf. Volledig van slag komen ze weer terug bij de discipelen: Jezus is er niet, het graf is leeg, de zware sluitsteen was door iemand weggerold, er waren engelen, en ze hebben iemand gezien die zegt dat hij Jezus is en weer leeft. Onmogelijk, vrouwenpraat, dood is dood, daar komt niemand van terug. Ja, pas bij het laatste oordeel, en zover is het nog niet te oordelen naar het gewone zondagse leventje in Jeruzalem.
Maar het is duidelijk dat er iets aan de hand is en ook de discipelen hollen naar het graf. Leeg, geen Jezus. Verwarring, ongeloof, geen mogelijkheid om dit een plek te kunnen geven en het te verklaren. 's Avonds ontmoeten ze Jezus zelf, de Levende.
De hele komende week mag ik samen met zoveel andere christenen mij openstellen voor dat grote geheim, en het koesteren en verwachten en vieren: Jezus, gekruisigd, opgestaan, de Levende, Redder en Heer.

Wandeltraining

E. en ik zijn aan het wandelen. Onze ambitie is tomeloos: de Apeldoornse Wandelvierdaagse, van 9 - 12 juli, en we gaan voor de 50 km. De komende maanden gaan we ontdekken of we dat gaan halen. Het is met name de opeenvolging van vier zware etappes zonder hersteltijd die zo'n wandelvierdaagse tot een pittige uitdaging maakt.
Ik heb nog geen enkel idee wat haalbaar is. Na de eerste trainingsronde van 30 km had ik toch echt het gevoel dat de grens wel bereikt was: zoiets vier dagen achter elkaar.....

een trainingsronde van ruim 33 km, goed voor 6 uren.

Omdat E. en ik wandel-dummies zijn proberen we van alles uit:

Het trainingsschema
Dat hebben we van de site van de Apeldoornse Wandelvierdaagse gehaald. 
Voor 4 dagen 50 kilometer:

• 1e week februari, 10 km.
• 3e week februari, 15 km.
• 1e week maart, 20 km.
• 3e week maart, 25 km.
• 1e week april, 40 km.
• 3e week april, 50 km.
• 4e week april, 40 km.
• 1e week mei, 50 km.
• 3e week mei, 2 dagen 40 km.
• 1e week juni, 60 km.
• 3e week juni, 2 dagen 50 km.
• 1e week juli, 35 km.

We hebben deze week een ronde van 33 km gelopen en liggen dus mooi op schema. Maar in april gaat de afstand wel snel omhoog naar 50 km....
Schoenen
We hebben allebei goede wandelschoenen. Ik heb vorig jaar hoge Lowa's gekocht bij Bever Outdoor & Travel in Arnhem. Goede schoenen, en goede begeleiding bij het maken van de keus. Ook heb ik daar speciale wandelsokken gekocht, met een L op de linker en een R op de rechtersok. Duur, maar ze zitten fantastisch.
Eten en drinken
Dit moeten we allemaal nog een beetje ontdekken. Bananen bevallen ons goed, en verder nemen we gewoon boterhammen mee. Wat je daar het beste op kunt doen i.v.m. zoutaanvulling e.d. gaan we uitproberen.
We nemen momenteel alleen water mee. Fruitsapjes geeft geplak en geklieder, warme koffie en thee is ons te ingewikkeld en te zwaar i.v.m. de thermosfles.
Pauzes
Elk uur pauzeren we 5 minuten. We doen een paar zwaai - en rekoefeningen met de benen en eten wat. Het voelt wat raar, zeker bij de eerste pauze als je nog helemaal fit bent, om na een uur te pauzeren, maar het lijkt toch wel te werken.
Conditie
je kunt van alles willen, maar tussen droom en daad staan o.a. praktische bezwaren, in dit geval de mogelijkheden van je eigen lichaam.
In mijn geval, al ontdekt tijdens de eerdere trainingsrondes:

• een zwakke knieband rechts (voor de liefhebbers van detail: de binnenband)
• kramp in de rechterkuit
• een protesterende rechter Achillespees

Kortom: het rechterbeen is de zwakke plek, en met name de Achillespees lijkt de beperkende factor te gaan worden.
Gadgets
Ik heb de GPS-tracker op mijn smartphone aangezet om eens te kijken wat die aankan. Het vastleggen van de route is geen enkel probleem, maar helaas zuigt de app de smartphone snel leeg. De eerste keer was dat na 3 uur het geval. Bij de volgende keer had ik de smartphone op flight mode gezet om zoveel mogelijk energie te sparen. Toen haalde de smartphone 4 uren. Dat lijkt dus niks te gaan worden. Voor de echte liefhebbers zijn er inmiddels al draagbare oplossingen voor onderweg, zoals de Nomad 7 solar panel. Nice....